artıq açıq – aşkar
sənə xas olan ikilik,
ciddiliyin və sərbəstliyin
qarışığı əmələ gəlməyə
başlamışdı və o sənə nə
qədər çox oxşayırdısa
mən onu bir o qədər də
çox sevirdim.
O yaxşı oxuyurdu,
fransızca yaxşı danışırdı,
onun dəftərləri bütün
sinifdə ən səliqəli idi və o
özünün qara kostyumu
və ağ matros kurtkasında
necə də gözəl görsənirdi!
O harda olursa olsun
həmişə diqqəti cəlb
edirdi; mən onunla
Qradoda çimərlikdə
gəzərkən qadınlar
dayanar və onun uzun,
rəngli saçlarını
sığallayardılar; o
Zemmerinqdə buzda
sürüşəndə insanlar
heyranlıq hissi ilə ona
baxırdılar.
O bax belə, gözəl
görünüşlü və incə idi.
Keçən il o Terezianumda
internata qəbul oldu və
öz forması və qılıncı ilə
18 – ci əsr cəngavərlərinə
oxşayırdı – indi isə onun
əyninda sadəcə köynək
var və o əlləri sinəsində
çarpazlanmış halda,
göyərmiş dodaqlarla
çarpayısında uzanıb.
Ancaq ola bilər ki, sən
soruşasan mən körpəmi
belə cah – cəlal içində
necə böyütmüşəm, ona
yüksək cəmiyyətin rahat,
qayğısız həyatını necə
hədiyyə edə bilmişəm.
Sevgilim, mən səninlə
qaranlıqdan danışıram,
utanmıram, deyəcəm,
ancaq sevgilim, təkcə
qorxma – mən özümü
satırdım.
Mən küçə qadını, fahişə
adlandırılan insana
çevrilməmişdim, ancaq
özümü satırdım.
Mənim varlı dostlarım,
varlı sevgililərim olurdu;
əvvəlcə mən onları
axtarırdım, sonra isə
onlar məni, çünki mən –
bilmirəm, fikir vermişdim,
ya yox – çox gözəl idim.
Görüşdüyüm hər kəs
mənə minnətdar olurdu,
mənə bağlanırdı, hər kəs
məni çox sevirdi – təkcə
sən heç vaxt məni
sevmədin, ancaq sən!
Bu etirafımdan sonra
mənə rişxənd edirsən?
Yox, bilirəm ki, sən bunu
etməzsən; bilirəm, sən
hər şeyi başa düşürsən,
bunu da başa düşəcəksən
ki, mən bunu ancaq sənə
görə, sənin ikinci
“sən”inə görə, sənin
körpənə görə edirdim.
Bir dəfə doğum
sığınacağının palatasında
mən kasıblığın dəhşətinə
toxunmuşdum, bilirdim
ki, kasıbı həmişə
tapdalayırlar, alçaldırlar,
ki, o bu dünyada həmişə
qurbandır və mən