n heç
vaxt imkan verməzdim
ki, sənin uşağın, sənin
sarışın, incə körpən quyu
dibində, aclığın, küçə
vəhşiliyinin və
alçaqlığının arasında,
çirkli havada böyüsün.
Mən istəmədim ki, onun
incə dodaqları kobud
sözlər işlətsin, onun ağ
bədənciyinə kasıblığın
sərt, kobud paltarı
toxunsun – sənin
körpənin hər şeyi, bütün
zənginlikləri olmalı idi, o
sənə qədər, sənin həyat
sferana qədər yüksəlməli
idi. Buna görə, ancaq
buna görə mən özümü
satırdım.
Mənim üçün bunda heç
bir qurban yox idi, belə
ki, o şeylər ki, şərəf və
biabırçılıq adlandırılır,
onların mənim gözümdə
heç bir mənası
qalmamışdı; sən məni
sevmirdin, yeganə şəxs
ki, mənim bədənim
məxsus idi, qalanları isə
mənimçün maraqsız
idilər.
Kişilərin qayğıları və
hətta onların səmimi
hisləri məndə heç nə
oyatmırdı, baxmayaraq
ki, mən onlara çox
hörmət edirdim və öz
bölünmüş sevgimi
xatırlayaraq onlara
yazığım gəlirdi.
Tanıdığım hər kəs
mənimlə mülayim rəftar
edirdi, qayğıma qalırdı,
hörmət edirdilər. Qoca
dul kişi olan bir qraf məni
öz qızı kimi çox sevirdi.
O, sənin oğlunun
Terezaniuma qəbul
olunması üçün çox çalışdı.
Üç, dörd dəfə o mənə
evlənmək təklif elədi –
mən indi qrafinya, Tirolda
əfsanəvi qəsrin sahibəsi
ola bilərdim, bütün
qayğıları ata bilərdim,
belə ki, uşağım xoş qəlbli
ata, mən isə mülayim,
diqqətcil ər qazanardım.
Ancaq mən etiraz etdim,
baxmayaraq ki, bu
etirazımla ona çox böyük
əzab verdim.
Bəlkə də mən başqa cür
hərəkət etsəydim indi
haradasa sakit bir yerdə
yaşayardım və mənim
körpəm də yanımda
olardı, amma – niyə də
etiraf eləməyim axı? –
mən özümü kiməsə
bağlamaq istəmirdim,
istəyirdim ki, istənilən
saatda sənin üçün
sərbəst olum. Hardasa
qəlbimin dərinliyində
hələ də o keçmiş uşaq
arzusu yaşayırdı ki, sən
nə vaxtsa heç olmasa bir
saatlıq da olsa məni
çağıracaqsan.
Və yalnız bu yeganə
mümkün saatdan ötrü
mən özümdən hər şeyi
uzaqlaşdırırdım, təki
sərbəst olum və sənin ilk
çağırışında özümü
çatdırım.
Və bu saat