həqiqətən də
gəlib çatdı. Ancaq sənin
ondan xəbərin yoxdu, o
barədə heç
şübhələnmirsən də,
sevgilim! Sən məni bu
dəfə də tanımadın – heç
vaxt, heç vaxt tanımadın
məni!
Mən axı bundan əvvəl də
səninlə teatrda,
konsertlərdə, Praterdə,
küçədə qarşılaşmışdım –
hər dəfə mənim ürəyim
donurdu, ancaq sən
mənə baxmırdın: axı
mən xarici görünüşcə çox
dəyişilmişdim, yöndəmsiz
yeniyetmədən qadına
çevrilmişdim; deyirdilər
ki, mən qəşəngəm; mən
həmişə bahalı geyinirdim
və heyranlarımın
ətrafında olurdum.
Sən məndə bir zaman
qaranlıq yataq otağında
gördüyün çəlimsiz qızı
necə tanıya bilərdin?!
Hərdən mənim yanımda
olan kişilərdən kimsə
sənə salam verirdi; sən
salamla cavab verirdin və
mənə təsadüfi baxırdın,
ancaq bu soyuq baxış
sadəcə nəzakət,
dəqiqəlik maraq əlaməti
idi; bu məni tanımayan,
yad, dəhşətli dərəcədə
yad bir baxış idi.
Yadımdadır ki, bir dəfə
bu vərdiş elədiyim
tanınmazlıq mənə çox
ağır əzab verdi: bu
teatrda olmuşdu, mən öz
dostumla lojada
oturmuşdum, sən isə
qonşu lojada.
Üvertura başladı, işıqlar
söndü və mən daha sənin
üzünü görə bilmədim,
ancaq mən öz yanımda
sənin nəfəsini həmin
gecə hiss etdiyim kimi
hiss edirdim.
Bizim lojalarımızı ayıran
məxməri baryerdən isə
sənin əlin görsənirdi,
sənin incə, nazik əlin.
Və məndə inanılmaz bir
istək yarandı ki, əyilib bu
yad, bir zaman məni
sığallayan sevimli əli
öpüm.
Musiqinin səsindən
narahatlanaraq mən
özümü güclə saxlayırdım
ki, o ələ dodağımla
toxunmayım. Birinci
aktdan sonra mən
dostumdan xahiş elədim
ki, məni aparsın.
Mən artıq qaranlıqda
sənin yanında, sənə bu
qədər yaxın və inanılmaz
dərəcədə uzaqlıqda
əyləşə bilmirdim.
Ancaq o saat gəlib çatdı,
bir dəfə də çatdı,
dağılmış həyatımda
sonuncu dəfə çatdı.
Bu demək olar ki, bir il
bundan əvvəl, sənin ad
gününün səhərsi gün baş
verdi.
Və maraqlıdır ki, mən
bütün günü sənin
haqqında düşünmüşdüm,
çünki sənin doğum
gününü mən həmişə
bayram kimi qeyd
edirdim. Səhər tezdən
mən