Əlbəttə, mən bilirəm ki,
sən onda hətta bu uşağın
sənə məxsus olmasından
tam əmin olmasan belə
mənə kömək edərdin,
mənə ürək – dirək
verərdin, pul verərdin,
çoxlu pul, ancaq bunların
hamısını sadəcə
xoşagəlməz haldan
tezliklə canını qurtarmaq
üçün edərdin; mən hətta
düşünürəm ki, sən məni
uşağı məhv etməyim
üçün dilə tutardın.
Mən isə bundan çox
qorxurdum, çünki əgər
sən bunu istəsəydin, mən
sənə necə etiraz edə
bilərdim axı? Ancaq bu
uşaq mənim üçün hər şey
idi; axı o səndən idi,
sənin özünün təkrarı idi,
ancaq yenə də, xoşbəxt,
qayğısız, heç vaxt əlimdə
saxlaya bilmədiyim SƏN
yox, mənə həmişəlik
verilmiş SƏN idi – mən
həmişə belə düşünürdüm
– mənim bədənimə
məhkum edilmiş,
həyatımın ayrılmaz bir
hissəsi olan SƏN idi.
İndi mən, axır ki, səni
əldə edə bilmişdim,
mənim daxilimdə sənin
həyatının necə inkişaf
etdiyini bütün varlığımla
hiss edə bilərdim, səni
yedizdirə, içizdirə,
sığallaya, öpə bilərdim.
Bax buna görə də,
sevgilim, mən sənin
uşağını daşıdığımı
biləndə çox sevindim.
Bax buna görə mən bunu
səndən gizlətmişdim –
artıq sən mənim əlimdən
qaça bilməzdin.
Sevgilim, o vaxtlar mən
təkcə xəyallarımda
canlandırdığım xoşbəxtlik
anlarını yaşamadım;
mənim bəxtimə həm də
dəhşət və kədər ayları,
insan alçaqlığına olan
iyrənclik də düşdü.
Mənə çox çətin oldu. Son
aylarda maqazinə gedə
bilmirdim, çünki
qohumlarım mənim
vəziyyətimi görüb,
valideynlərimə xəbər
verə bilərdilər. Anamdan
pul almaq istəmirdim və
özümdə saxladığım bəzi
qiymətli əşyaları
satmaqla yaşayırdım.
Doğuşa bir həftə qalmış
mənim skafımdan axırıncı
pullarımı oğurladılar və
mən doğum
sığınacağında yatmalı
oldum.
Ora, ağır ehtiyyacdan
yalnız ən kasıb,
unudulmum insanlar
gedirdilər, orda o
dilənçilər yuvasında
sənin körpən doğuldu.
Sığınacaqda hər şey
dəhşətli idi – hər şey
olduqca yad görsənirdi
və orada uzanan bizlər
bir – birimizə yad idik və
nifrət edirdik; yalnız
ümumi bədbəxtlik,
ümumi kədər hamımızı
bu boğuq,