Konsertdə biz
tanışlarımıza rast gəldik
və hamımız birlikdə Rinq
küçəsində restoranda
şam etməyə getdik və
gülüş və zarafatların
arasında mən təklif
elədim ki, rəqs zalına –
Tabarenə də baş çəkək.
Adətən, məni o cür
yerlərə dəvət edəndə,
mən getmirdim, çünki
orada olan həddən çox
səs – küy, sərxoş əyləncə
xoşuma gəlmirdi, ancaq
bu dəfə hansısa
izaholunmaz, maqik bir
güc mənə bu arzunu
deməyə məcbur elədi və
bu bütün kompaniya
tərəfindən razılıqla qəbul
olundu.
Özüm də bilmirdim ki, nə
məni ora dartırdı, sanki
orda nəsə qeyri – adi,
gözlənilməz bir hadisə
məni gözləyirdi.
Hər arzumda mənə
yaranmağa çalışan
dostlarım o dəqiqə ayağa
qalxdılar və biz Tabarenə
yollandıq, orda şampan
içdik və mən əvvəllər heç
vaxt hiss eləmədiyim
inanılmaz şənliyi özümdə
hiss elədim.
Mən içirdim, içirdim,
mahnılar oxuyurdum –
bir az da keçsəydi mən ya
rəqs etməyə
gedəcəkdim, ya da bütün
zal boyunca qəhqəhə
çəkəcəkdim.
Ancaq qəfildən mənim
ürəyim buz soyuqluğu, ya
da alov istisi ilə doldu –
mən səni gördüm: sən
qonşu stolda dostlarına
oturmuşdun və heyranlıq,
istək dolu baxışla mənə
baxırdın, o baxış ki,
həmişə mənim varlığımın
lap dərinliyinə kimi
işləyirdi.
On ildə ilk dəfə sən
yenidən sənə məxsus
qəribəliklə mənə
baxırdın. Mən əsməyə
başladım və az qala
əlimdəki bokalı yerə
salacaqdım.
Xoşbəxtlikdən, bizim
stolun ətrafında əyləşən
heç kəs mənim bu
vəziyyətimi hiss
eləmədi…
Sənin baxışın daha sərt,
daha alovlu olurdu, o
məni od kimi yandırırdı.
Mən çalışırdım başa
düşəm ki, sən axır ki,
məni tanıdın, yoxsa mən
yenə də sənin üçün yeni,
başqa, yad bir qadınam?!
Qan üzümə çırpıldı.
Dostlarımın suallarına
necə gəldi cavab
verməyə başladım. Sən
hiss etməyə bilməzdin
sənin baxışın məni necə
narahat edirdi.
Başının zəif hərəkəti ilə
mənə işarə elədin ki,
mən bir dəqiqəlik
vestibülə çıxım. Sonra sən
qəsdən yüksək səslə
hesabı istədin, dostlarına
sağollaşdın və bir daha
məni gözləyəcəyini işarə
edərək