çıxdın.
Mən qızdırmalı kimi
əsirdim, bir söz də deyə
bilmirdim, məni bürüyən
narahatlığı üzərimdən
ata bilmirdim.
Elə bu an bir zənci cütlük
ayaqqabılarını tez – tez
yerə döyərək müasir bir
rəqs ifa etməyə
başladılar və bütün
diqqətlər onlara yönəldi
və bundan istifadə
edərək, qalxdım,
dostuma dedim ki, indi
qayıdıram və sənin
ardınca çıxdım.
Sən vestibüldə
qarderobun yanında
dayanıb məni
gözləyirdin; mən
yaxınlaşanda sifətin
aydınlandı.
Gülümsəyərək mənim
qarşıma gəldin və mən o
an başa düşdüm ki, sən
məni tanımadın, məndə
nə yeniyetməni, nə də
ötən illərin qadınını
tanımadın; yenə səni
mənə nəsə yeni,
anlaşılmaz bir şey cəlb
edirdi.
– Mənə bir saatınızı ayıra
bilərsiz? – sən soruşdun
və sənin güvənli
tonundan başa düşdüm
ki, sən məni bir gecəlik
almaq mümkün olan
qadınlardan hesab
edirsən.
– Hə, – mən həmin əsici
və güvənli “hə”ni dedim,
hansı ki, on il bundan
əvvəl qaranlıq küçədə
sənə yöndəmsiz qızcığaz
demişdi.
– Nə vaxt görüşə bilərik?
– sən soruşdun.
– Nə vaxt istəsəniz – mən
sənin qarşında
utanmadan cavab
verdim. Sən təəccüblə
mənə baxdın.
– İndə də mümkündür? –
bir qədər inamsız şəkildə
soruşdun.
– Hə, – mən cavab verdim
– gedək, – və qarderoba
yaxınlaşdım ki, mantomu
götürüm. Bu an yadıma
düşdü ki, qarderobun
nömrəsi dostumda qalıb.
Geri qayıdıb uzun uzadı
izahatla nömrəni istəmək
mümkünsüz idi; ancaq
səninlə keçirəcəyim və
uzun illərdir arzuladığım
saatı da qurban vermək
istəmirdim.
Bir dəqiqə belə
düşünmədən gecə
paltarının üstündən şal
atdım və rütubətli,
dumanlı küçəyə çıxdım.
Nə mantom, nə də
mülayim, məni sevən
insan barədə
düşünmədən, hansının ki
hesabına artıq neçə il idi
ki, yaşayırdım və hansını
ki, ən anlaşılmaz və
alçaldıcı vəziyyətə
saldım: onunla artıq iki
ildir ki, yaşayan sevgilisi
yad bir adamın bir işarəsi
ilə qaçır.
Ah, mən öz alçaqlığımı və
hörmətsizliyimi,
hərəkətimin bütün
utanclığını başa
düşürdüm, başa
düşürdüm ki, səhv
hərəkət edirəm və