ə yaxşı
insan, sadiq dostu
ölümcül biabır edirəm –
ancaq dostluq, həyatın
özü sənin dodaqlarını
yenidən hiss etmək, incə
sözlərini eşitmək istəyi
ilə müqayisədə mənim
üçün nə məna verirdi
axı?! Mən səni belə
sevirdim: indi hər şey
bitəndən sonra mən
bunu sənə deyə bilərəm.
Mənə elə gəlir ki, sən
məni can verərkən belə
çağırsaydın, mən özümdə
güc tapıb yanına
gələrdim.
Çıxışda ekipaj dayanmışdı
və biz sənin evinə getdik.
Mən sənin səsini
eşidirdim, yaxınlığını hiss
edirdim və ilk
görüşümüzdə olduğu
kimi sərxoş, uşaqcasına
xoşbəxt idim. Yenidən on
illik fasilədən sonra bu
pilləkənləri qalxırdım.
Yox, yox, mən izah edə
bilmərəm necə bu an hər
şeyi ikili hiss edirdim –
keçmişdə və indidə və
bunların hər ikisində də
sənin varlığını…
Sənin otağında az şey
dəyişmişdi: bir neçə yeni
şəkil, kitab, yeni mebel və
hər şey mənə elə tanış idi
ki!
Yazı stolunda isə vaza və
içində qızılgüllər var idi –
mənim qızılgüllərim,
hansıları ki, mən sənin
doğum günündə heç vaxt
xatırlamadığın, hətta indi
də, o sənin yanında
olanda belə və sən onun
əlindən tutsan belə
xatırlamadığın bir insanın
xatirəsinə görə sənə
göndərmişdim. Ancaq
yenə də görmək xoş oldu
ki, sən mənim güllərimi
saxlayırsan, sənin
ətrafında mənim
“MƏN”imin bir parçası,
sevgimin nəfəsi var.
Sən məni qucaqladın.
Yenə mən bütün gecəni
səninlə qaldım. Ancaq
burda da məni
tanımadın.
Xoşbəxtcəsinə mən sənin
sığallarını qəbul edirdim
və görürdüm ki, sənin
ehtirasın sevdiyin və
alınmış qadın arasında
heç bir fərq tanımır.
Sən mənimlə,
restorandan gətirdiyin
qadınla elə incə və dəqiq,
elə dostcasına səmimi və
eyni zamanda elə həzz
dolu ehtiraslı idin ki, mən
on il əvvəl olduğu kimi
yenə bütün gücümlə
məni – balaca uşağı bir
zaman məhv edən sənin
əvəzolunmaz ikiliyini hiss
elədim.
Mən hələ heç vaxt bütün
varlığı ilə başqalarına öz
ruhunu tamamilə açan –
ancaq sonradan
tamamilə hər şeyi
unudan adam
görməmişdim.
Ancaq mən özümü də
unutmuşdum.