Mən burda,
bu qaranlıqda, sənin
yanında kim idim?
Ehtirasla sevən qızcığaz,
sənin uşağının anası,
yoxsa restorandan olan
yad qadın? Ah, həmin
gecə hər şey elə tanış,
ancaq eyni zamanda elə
yeni idi ki! Və mən dua
edirdim ki, bu gecənin
sonu olmasın.
Ancaq səhər açıldı; biz
gec oyandıq və sən məni
qəlyanaltı eləməyə
çağırdın.
Biz çay içdik və söhbət
elədik. Sən yenə də
mənimlə sadə və
ürəkdən, ciddi suallarsız
və az da olsa maraqsız
danışırdın.
Sən soruşmadın, mən
kiməm, harda yaşayıram;
mən sənin üçün ancaq
təsadüfi macəra və
havada yoxa çıxan tüstü
kimi yaddaşdan silinən
dəqiqəlik biri idim.
Sən mənə dedin ki, Şimali
Afrikaya böyük bir
səyahətə hazırlaşırsan və
bu təxminən 2 – 3 ay
çəkəcək; mən qorxudan
əsdim, sevinc kədərlə
əvəz olundu, qulağımda
səslənirdi ki: “Vəssalam,
hər şey keçdi və bitdi!”.
İstədim sənin ayaqlarına
yıxılam və qışqıram:
“Məni də özünlə apar,
onda sən axır ki, axır ki
məni tanıyacaqsan.”
Ancaq mən elə
yöndəmsiz, kiçik qəlbli,
sənə elə qul tək sadiq
idim ki! Mən ancaq
dedim:
– Təəssüf. Sən
gülümsəyərək mənə
baxdın:
– Doğurdan,
təəssüflənirsən?
Bu an mən dözmədim.
Ayağa qalxdım və uzun,
sərt baxışla sənə baxdım.
Sonra dedim:
– Mənim sevdiyim adam
da həmişə gedirdi.
Sənə baxdım, düz
gözlərinin içinə baxdım.
“İndi, indi o məni
tanıyacaq!”Mən qorxudan
və ümiddən əsərək
gözləyirdim. Ancaq sən
mənə gülümsədin və
sakitləşdirmək üçün
dedin:
– Səyahətdən həmişə
qayıdırlar axı.
– Hə, – mən cavab
verdim, – qayıdırlar,
ancaq unudaraq.
Bəlkə də mənim
tonumda elə qeyri – adi
nəsə səsləndi ki, indi də
sən qalxdın və mənə
təəccüblü və isti qayğı ilə
baxdın. Əllərini çiynimə
qoydun.
– Yaxşı şeylər heç vaxt
unudulmur, səni mən heç
vaxt unutmayacam –
dedin və baxışlarını
gözlərimin lap dərinliyinə
yüklədin, sanki mənim
obrazımı yaddaşında
saxlamaq istəyirdin.
Və bütün varlığıma təmas
edən bu axtarıcı baxışı
hiss edərək düşündüm ki,
axır ki, sənin gözündən
pərdə