ə qalxacaq. “O məni
tanıyacaq, tanıyacaq!”
Ruhum bu fikirdən
titrədi. Ancaq sən məni
tanımadın.
Yox, tanımadın və heç
vaxt mən bu qədər sənə
yad olmamışdım, yoxsa…
yoxsa sən bir neçə
dəqiqə sonra etdiyin
hərəkəti necə edə
bilərdin? Sən məni
öpdün, bir daha ehtirasla
elə öpdün ki, mən
yenidən saçlarımı
qaydaya salmalı oldum.
Və budur, güzgünün
qabağında dayanarkən
birdən gördüm ki, – az
qaldı dəhşətdən və
utancımdan yıxılım –
gördüm ki, sən
oğruncasına üst jiletimin
cibinə iki böyük pul
əskinası qoydun.
Mən özümü qışqırmamaq
üçün, sənə sillə
vurmamaq üçün güclə
saxladım, – sən bu gecə
üçün mənə, səni
uşaqlıqdan sevənə, sənin
körpənin anasına pul
ödədin!
Mən sənin üçün
Tabarendən olan
fahişədən başqa heç nə
deyildim, sən mənə
ödədin, ödədin! Məni
unutmağın azmış kimi,
hələ bir alçaltdın da.
Tələsərək əşyalarımı
yığmağa başladım. Ancaq
gedim, tezliklə uzaqlaşım
burdan, – mənə çox ağır
idi. Mən yazı stolunun
üstündə içində qızılgüllər,
mənim qızılgüllərim olan
vazanın yanından
şlyapamı götürdüm. Bu
an mənə güclü, idarə
olunmayan bir istək
gəldi: mən daha bir cəhd
etmək qərarına gəldim:
– Bu ağ qızılgüllərdən
birini mənə verməzsən?
– Məmnuniyyətlə, – sən
cavab verdin və vazadan
bir gül çıxartdın.
– Ancaq bəlkə onları sənə
qadın – səni sevən bir
qadın bağışlayıb?
– Ola bilər, – sən dedin, –
bilmirəm. Onları mənə
göndərirlər və mən
bilmirəm kim göndərir.
Buna görə də mən onları
sevirəm.
Mən sənə baxdım:
– Bəlkə onlar da sənin
unutduğun bir
qadındandır?!
Sən təəccüblə mənə
baxdın. Mən düz sənin
gözlərinin içinə baxdım.
“Tanı məni, tanı məni!” –
mənim baxışım qışqırırdı.
Ancaq sənin baxışın sevgi
və korluqla işıqlandı. Bir
daha məni öpdün. Ancaq
tanımadın.
Mən tələsik qapıya tərəf
getdim, çünki göz
yaşlarım artıq axmağa
hazır idi, bunu isə sən
görməli deyildin. Mən elə
qaçırdım ki, az qaldı
dəhlizdə sənin
qulluqçunla toqquşum.
O kənara çəkildi və qapını
mənim qarşımda açdı və
bu an –