eşidirsən? – bu
qısa an mən göz yaşları
içində qocaya baxanda,
onun gözlərində nəsə bir
işıq parladı.
Bu an – eşidirsən? – bu
yeganə an İohann məni
tanıdı, baxmayaraq ki,
uşaqlığımdan bəri bir
dəfə də olsun məni
görməmişdi.
Mən istədim ki, onun
qarşısında diz çöküb
əllərini öpüm ki, o məni
tanıdı. Ancaq mən
jiletimdən bu dəhşətli
pulları götürdüm və
onları qocaya verdim.
O diksindi, qorxaraq
mənə baxdı – bu
saniyədə o bəlkə də
sənin həyatın boyu
mənim haqqımda başa
düşdüyündən çox şeyi
başa düşdü.
Hər kəs mənə qarşı
mehriban idi, təkcə sən,
təkcə sən məni
xatırlamadın, təkcə sən
bir dəfə də olsun məni
tanımadın!
Mənim uşağım, bizim
uşağımız öldü, indi
mənim bu dünyada
səndən başqa sevəcəyim
heç kəsim qalmayıb.
Ancaq sən mənim üçün
kimsən, heç vaxt məni
tanımayan sən, yanımdan
parlaq suyun yanından
keçən kimi keçən sən,
məni ömürlük əzaba və
gözləməyə məhkum
edən sən! Bir dəfə mən
elə zənn elədim ki, səni
öz körpəmdə tutub
saxladım. Ancaq o sənin
uşağın idi: o da məni
qəddarcasına tərk elədi
və səyahətə yollandı, o
məni unutdu və bir daha
qayıtmayacaq.
Mən yenə yalnızam, heç
vaxt olmadığım kimi
yalnız, mənə səndən heç
nə qalmayıb: nə uşaq, nə
sözlər, nə misralar, nə
sətirlər, xatirə olacaq heç
nə və əgər sən mənim
adımı eşitsəydin belə, o
sənin üçün heç bir
əhəmiyyət kəsb etməzdi.
Əgər sənin üçün
ölüyəmsə, niyə də
özümə ölüm
arzulamayım, əgər sən
məndən getmisənsə,
niyə mən də getməyim?!
Yox, sevgilim, mən səni
danlamıram, mən sənin
sevinclə bəzənmiş evinə
öz dərdimi yükləmək
istəmirəm.
Qorxma, mən daha səni
bezdirməyəcəm, bağışla
məni, amma körpəmin
ölüm saatında içimi sənə
boşaltmalı idim. Ancaq bir
dəfə sənə hər şeyi
danışmalı idim, – sonra
yenidən qaranlıqda
gizlənəcəm və həmişə
sənin önündə susduğum
kimi susacam. Ancaq sən
mənim əzablarımı, mən
sağ olduğum müddətdə
eşitməyəcəksən, – ancaq
əgər mən ölsəm sən bu
məktubu, səni hər
kəsdən çox sevən və heç
vaxt tanımadığın,