, bütün
ömrü boyu səni
gözləyən, ancaq yenə də
cağırmadığın qadının
məktubunu alacaqsan.
Bəlkə də, bəlkə də, sən
onda məni çağıracaqsan
və mən ilk dəfə sənə
sədaqətimi pozacam:
səni qəbirdən
eşitməyəcəm.
Sənə nə şəkil, nə də
xatirə qoymayacam, necə
ki, sən mənə heç nə
saxlamamısan; heç vaxt
məni tanımayacaqsan,
heç vaxt. Həyatda mənim
taleyim belə idi, qoy
öləndən sonra da belə
olsun.
Mən səni son saatıma
çağırmıram, gedirəm və
sən mənim nə adımı, nə
də üzümü
tanımayacaqsan. Mən
rahat ölürəm, çünki sən
bunu uzaqdan hiss
eləmirsən.
Əgər mənim ölümüm
sənə əziyyət versəydi,
mən heç vaxt ölə
bilməzdim.
Daha yaza bilmirəm…
başımda ağırlıq var…
bütün bədənim agrıyır,
qızdırmam var… deyəsən,
indi uzanmalı olacam. Ola
bilsin ki, tezliklə hər şey
bitəcək, ola bilsin ki, heç
olmasa bu dəfə taleyin
mənə yazığı gələcək və
mən körpəmi necə
apardıqlarını
görməyəcəm… Mən daha
yaza bilmirəm… Əlvida,
sevgilim, əlvida, sənə
minnətdaram. Heç nəyə
baxmayaraq, nə
olmuşdusa gözəl
olmuşdu… mən sənə son
nəfəsimə qədər
minnətdar olacam.
Özümü yaxşı hiss edirəm,
– sənə hər şeyi dedim,
sən indi bilirsən, yox, sən
ancaq təxmin eləyirsən
mənim səni necə
möhkəm sevdiyimi və
eyni zamanda da mənim
bu sevgim sənin üçün
yük olmur. Sən mənim
üçün darıxmayacaqsan –
bu məni sakitləşdirir.
Sənin gözəl, işıqlı
həyatında heç nə
dəyişilməyəcək… mən öz
ölümümlə onu
qaranlıqlaşdırmayacam…
bu məni sakitləşdirir,
sevgilim. Ancaq kim… kim
sənə doğum günündə ağ
qızılgüllər göndərəcək?
Ah, vaza boş qalacaq!
Sevgilim, qulaq as,
səndən xahiş edirəm… bu
mənim sənə ilk və
sonuncu xahişimdir… onu
mənim üçün həyata
keçir: hər il öz doğum
günündə – axı bu gün
hər kəs sənin haqqında
düşünür, – qızılgüllər al
və onları göy vazaya qoy.
Elə bunu, sevgilim,
başqaları ildə bir dəfə
sevdikləri üçün gül
çələngi sifariş etdikləri
kimi elə. Ancaq mən artıq
Allaha inanmıram və
çələng istəmirəm, mən
ancaq sənə inanıram və
səndə