yaşamaq
istəyirəm…
Xahiş edirəm, sevgilim,
bu arzumu həyata keçir…
bu mənim sənə ilk və son
xahişimdi… təşəkkür
edirəm… səni sevirəm,
sevirəm… əlvida…”
O, əsən əlləri ilə məktubu
kənara qoydu.
Sonra uzun müddət
düşüncəli şəkildə oturdu.
Onda tutqun xatirələr
oyandı – qonşudakı
uşaqla, qızla, gecə
restoranındakı qadınla
bağlı xatirələr, ancaq
aydın olmayan, solğun
xatirələr.
Kölgələr birləşib, ayrılırdı,
ancaq obraz yaranmırdı.
Nəsə xatirələri var idi,
ancaq nə – xatırlaya
bilmirdi. Ona elə gəldi ki,
bütün bunları tez – tez
yuxuda, dərin yuxuda
görüb, amma ancaq
yuxuda. Birdən gözləri
önündəki yazı stolunun
üstündəki göy vazaya
sataşdı. O boş idi, uzun
illərdən bəri ilk dəfə
onun doğum günündə
boş idi.
O diksindi: ona elə gəldi
ki, qəfildən görünməz bir
qapı açıldı və başqa bir
dünyadan soyuq külək
onun sakit otağına doldu.
O ölümün və ölümsüz
sevginin nəfəsini hiss
elədi; daxilində nəsə
açıldı və o getmiş həyat
haqqında keçmiş ehtiraslı
bir mahnı kimi