e soran qarı diksindi. - Sənsən! Bilirəm, yaxşı bilirəm, bu gün kimin qiyafəsinə girmisən!
- Kimin?
- Yetişmiş yemiş dilimi kimi cəhrayısifət bir gəncin. Amma sənin kölgən yoxdur. Niyə? Nədən ötrü?
- İnsanlar kölgələrdən qorxur. Ona görə də onu meşənin kənarında qoyub gəldim.
- Mən baxmıram, amma hər şeyi görürəm.
- O, - oğlan heyranlıqla dedi, - sizin belə bacarığınız da var...
- Mənim səni qapımın o üzündə saxlamaq bacarığım var!
- Sizin öhdənizdən gəlmək mənə su içmək qədər asandır, - oğlan öz-özünə pıçıldadı.
- Uduzarsan. And içirəm ki, uduzarsan.
- Mən uduzmağı sevmirəm. Nə deyirəm ki... Sadəcə, bu şüşəni qapının önünə qoyuram.
O, evin divarlarının o üzündə qarının qəlbinin necə döyündüyünü eşidirdi:
- Dayan, içində nə var onun? Mən bilməliyəm ki, qapının önünə qoyulan nədir?
- Yaxşı, - oğlan dedi.
- De, tez elə…
- Bu şüşə qabda, - oğlan pıçıldadı, - sizin on səkkiz yaşınızın tamam olduğu birinci gün və birinci gecə var!
- N-e-cə?!
- Eşitdiyiniz kimi.
- Gün və gecə... On səkkiz yaşım olduğu gün və gecə?
- Bəli, bəli.…
- Bu şüşə qabda?
Oğlan qabı yuxarı qaldırdı. Gənc qadının bədəni kimi xoş girintili və çıxıntılı idi. Şüşə qab bərq vurdu, yaşıl-qırmızımtıl alov diliminə bənzədi. Pələngin gözlərinin içindəki köz kimi işıldadı. Gah işıq saçdı, gah narahat-narahat alovlandı.
- İnanmıram, - qarı qışqırdı.
- Onu bura qoyub gedəcəyəm. Mənsiz şüşədəki cövhərdən bir çay qaşığı için. Görərsiniz, nə baş verəcək.
- Bu zəhərdir?
- Yox.
- Ananın canına and iç.
- Anam yoxdur.
- Bəs nəyə and içə bilərsən?
- Öz canıma.
-Onu içən kimi ayaqlarımı uzadıb gəbərəcəyəm. Sənə bu lazımdır, hə! Sən bunu istəyirsən?
- Əksinə, bunu içib diriləcəksiniz.
- Mən ki, ölməmişəm.
Gənc gülümsədi:
- Doğrudanmı?
- Dayan! Qoy öz-özümdən soruşum. Ey, sən ölmüsən? Ölmüsən? Ümumiyyətlə, sən yaşayırdınmı?
- On səkkiz yaşınızın tamam olduğu gün və gecə... Düşünün.
- Eh, bu çox-çox əvvəllər olub! - qarı əsdi. Tabut qapağı kimi