, qorxudan.
- Nədən qorxurdun axı?
-Qəribəydi. Həyatımın əvvəlində yaşamaqdan qorxurdum, sonra - ölümdən. Həmişə nədənsə qorxmuşam. Amma sən mənə düzünü de... Mənim o iyirmi dörd saatım nə qədər davam edəcək... Göl kənarında gəzintidən sonra qatarla geri dönüb meşə yolu ilə evimə gəldiyimizdən sonra, sən istədiyini edəndən...
Gənc onu tələsdirmirdi, sözünü kəsmir, fikrini qarışdırmırdı.
- ..... mənimlə yatandan sonra? - qarı pıçıldadı.
- On milyon il, - deyə gənc qarının sualını cavablandırdı.
- O, - qarı güclə eşidiləcək səslə dedi. - Doğrudanmı, bu qədər çəkəcək?!
Oğlan razılıqla başını tərpətdi.
- Çoxdur, cavan oğlan. Bu necə sazişdir? Sən mənə iyirmi dörd saat gənclik verirsən, mən sənə on milyon qiymətli illərimi.
- Unutma. Mən də öz qiymətli illərimi sənə həsr edəcəm. Səni heç vaxt tərk etməyəcəm.
- Mənimlə yan-yana uzanıb qalacaqsan.
- Bəs necə?!
- Eh cavan, cavan. Nədənsə, səsin mənə çox tanış gəlir.
- Mənə diqqətlə bax.
Açar deşiyinə tıxanmış tıxac çıxarıldı. Həmin deşikdən ona göz zilləndi. Gənc tarladakı günəbaxanlara və onların göydəki sahibinə baxıb gülümsündü.
- Qəribədir, mən koram. Amma görürəm. İnana bilmirəm.- qarı ağladı. - Doğrudanmı, qapının önündəki Uilli Uinçesterdir?!
Gənc dillənmədi:
- Uilli sənə iyirmi birdən artıq yaş vermək olmaz. Aradan isə yetmiş il keçib. Heç dəyişməmisən.
Gənc həyat cövhəri ilə dolu şüşəni astanaya bir qədər də yaxın qoydu. Özü keçib kənarda dayandı.
- Bacararsan?! - Qarının dili topuq çaldı. - Məni də özün kimi cavan edə bilərsən?
Oğlan razılıqla başını tərpətdi:
- Eh, Uilli, Uilli. Doğrudanmı, bu sənsən?! Qarı gözləyirdi. Gəncin xoşbəxt və gümrah görkəminə, günəşin şəfəqləri altında parıldayan saçlarına və yanaqlarına həsədlə baxırdı.
Daha bir dəqiqə ötdü:
- Hə, nə qərara gəldin? - cavan dedi.
- Dayan! - qarı deyindi. - Qoy düşünüm!
Oğlan hiss edirdi ki, qarı tələm-tələ yaddaşından bütün olub-ötənləri keçirir. Dargözlü ələkdən qum ələnən kimi ələyir. Amma yada