Məşhur səhabə Ənəs ibn Malik rəvayət edir:
Peyğəmbərin səhabələrindən biri çox vaxt o həzrətin hüzuruna öz oğlu ilə birlikdə gəlirdi (bəzi mənbələrdə bu səhabənin Osman ibn Məzun olduğunu yazırlar). Peyğəmbər hər dəfə həmin səhabənin öz oğlunu nə qədər çox sevdiyini müşahidə edirdi.
Bir müddətdən sonra həmin adamın oğlu xəstələnib dünyasını dəyişdi. Lakin atası uşağın vəfat etdiyini Peyğəmbərə xəbər vermədi; çünki o həzrətin kədərlənməyini istəmirdi. Beləcə, biçarə ata bundan sonra Peyğəmbərin hüzuruna tək (oğulsuz) gəlməyə başlayır. Allahın Rəsulu bunu duyur, həmçinin, səhabənin çox dərdli və fikirli görünməsi də o həzrətin gözlərindən yayınmır. Bir gün Peyğəmbər ətrafındakılardan soruşdu ki, niyə filankəs son vaxtlar kədərli görünür? Səhabələr vəziyyəti danışdılar. O həzrət biçarə atanın müsibətini eşidən kimi buyurdu: “Qalxın, onun evinə gedək, oğlunun vəfatı münasibətilə başsağlığı verək”.
Allahın Rəsulu səhabələrin əhatəsində həmin adamın evinə gəldi. İçəri daxil olanda yenə atanın qəm-qüssə içində oturduğunu gördülər. Peyğəmbər və əhatəsində olanlar ataya başsağlığı verdilər. Bu zaman ata dedi: “Ey Allahın Rəsulu! Mən ümid edirdim ki, qocalanda oğlum əlimdən tutar, arxam-dayağım olar”. Peyğəmbər ona bu cür cavab verdi: “Qəm yemə! Qiyamət günündə oğlunu dirildib məhşərə gətirəcək və ona deyəcəklər: “Cənnətə gir!” (həddi-büluğa çatmamış uşaqlar məsum olduqlarına görə, sorğu-sualsız cənnətə aparılacaqlar). Amma oğlun deyəcək: “Ay Allah! Mən ata-anamı istəyirəm. Onlarsız cənnətə getmərəm!” Uşaq o qədər Allaha yalvaracaq ki, onun valideynləri barədə şəfaəti qəbul ediləcək, hər üçü cənnətə girəcəklər”.
Peyğəmbərin sözünü dinləyənlər soruşdular: “Ey Allahın Rəsulu! Buyurduğun müjdə xəbəri yalnız bu adama aiddir, yoxsa övladı ölmüş bütün müsəlmanlara şamil olacaq?” Həzrət cavab verdi: “Bu sözlərim Allah-təalaya iman gətirən bütün mömin bəndələrə aiddir”.

(Müstədrəkül-Vəsail, II, 393)