gün min dəfə Qədr surəsini zikr edir, hər gün İmam Əlinin (ə) hərəmində Ziyarəti-Aşura oxuyurdu. Tələbəsi mərhum Ayətullahül-üzma Behcət xatırlayırdı ki, Şeyx Məhəmməd Hüseynin şəxsiyyətində elm və irfan bərabər şəkildə cəmlənmişdi. Alimin elmi fəaliyyətini izləyənlər elə güman edirdilər ki, gecə-gündüz oxuyub-yazmaqdan, dərs deməkdən başı ayılmaz. Amma onun irfan dünyasından, ibadətindən xəbərdar olanlar elə təsəvvür edirdilər ki, bu adam ibadətdən savayı heç nəyə vaxt tapa bilməz.

Naxçıvani hətta təvazökarlıq üzündən başına kiçik əmmamə qoyurdu. Gözlərini çox zaman yerə dikərdi, hətta danışdığı adamın üzünə də çox baxmağı xoşlamazdı. Asta səslə, aramla danışardı. Bəzən tələbələri onun səsini eşitmədikləri üçün etiraz edərdilər, lakin alim öz tövrünü dəyişməzdi.

Aşağıda alimin həyatından maraqlı bir hadisənin təsvirini diqqətinizə təqdim edirik.

Tələbələrindən biri xatırlayırdı ki, bir gün Nəcəfin Hüveyş bazarında Naxçıvanini gördüm. O, əyilib yerdən soğanları yığmaqla məşğul idi, özü də bu zaman gülümsəyirdi. Mən yaxınlaşıb ona kömək etməyə başladım. Məlum oldu ki, bazardan soğan alıb aparırmış, soğanlar yerə dağılıb. Soğanları yerdən yığdıq, İsfahani onları əbasının ətəyinə doldurub getmək istəyəndə gülümsəməsinin səbəbini ondan soruşdum. Cavab verdi: “Mən Nəcəfə təzə gələndə bədəncə kök idim. İmkanlı ailədən çıxdığım üçün əlimdə bahalı təsbeh gəzdirirdim. Bir gün Həzrət Əlinin (ə) hərəmini ziyarət edərkən əlimdəki təsbehin ipi qırıldı, dənələr yerə səpələndi. Təsbeh çox bahalı idi, hər dənəsinin bir dinar qiyməti vardı. Amma əvvəla, bu pul mənim üçün xırda bir məblığ idi. Həm də kök olduğumdan, əyilib 100 dənəni bir-bir yığmağı özümə rəva görmədim. Təsbehin dənələrini heç axtarmadım, ziyarətimi başa vurub hərəmdən çıxdım... İndi qoca vaxtımda əlimdən düşən soğanları əyilib bir-bir qaldırıram. Ürəyimdə Allaha şükr edirdim ki, o zamankı kimi kök deyiləm, bədənim arıqdır və rahat hərəkət edə bilirəm. Həm də sevindim ki, o zamankı kimi sərvətim yoxdur,