Müsəlmanda olması gərəkən əxlaqi keyfiyyətlərin içində təvazökarlıq xüsusi yer tutur. Hətta təvazönü müsəlman əxlaqının əsası və özəyi hesab etmişlər.

Çünki təvazökarlıq elə keyfiyyətlərdəndir ki, həm Allahla, həm də insanlarla münasibətdə ona riayət etmək və onu pozmamaq lazımdır. Təvazökarlıq cəmiyyətdə insanların qarşılıqlı münasibətlərinə birbaşa təsir edən amillərdəndir. Təvazö hökm sürən cəmiyyətlərdə hörmət-izzət, ədalət, əmin-amanlıq, qənaət hakim olar.

İslam Peyğəmbəri buyururdu ki, “insanlar içində Allaha bəndəlik baxımından ən üstün olanı, uca məqamda olduğu halda təvazökarlıq edəndir”. Bu hədisdən aydın olur ki, əvvəla, təvazökarlıq insanın Allah yanında ucalmasının səbəblərindən biridir və hətta ibadət də təvazökarlıqla üstünlük qazanır. İkincisi, məqam baxımından uca, təkəbbürlü davranmaq baxımından imkanlı olan bir şəxsin təvazökarlıq etməsi daha çətin və daha bəyəniləndir.

Peyğəmbər əfəndimiz təvazökarlığın mühümlüyünü ifadə etmək üçün öz səhabələrinə buyurmuşdu: “Görəsən nə səbəbdən sizdə ibadətin şirinliyini görüb duya bilmirəm?” Səhabələr soruşdular ki, ibadətin şirinliyi nədədir? O həzrət cavab verdi: “Təvazökarlıqda”.

İmam Rza (ə) isə təvazökarlığa riayət etməyin ən sadə yolunu bu şəkildə tanıtdırırdı: “Təvazö odur ki, camaatla elə davranasan ki, onların da səninlə o şəkildə davranmalarını istəyirsən”.

İslam tarixi boyunca böyük alimlərimiz də Peyğəmbərdən və məsum imamlardan nümunə götürərək, öz davranışlarında təvazönü qorumuşlar. Belə alimlərdən biri də XX əsrin ən görkəmli İslam alimlərindən sayılan, Nəcəf dini elmlər mərkəzinin böyük ustadı, əslən Azərbaycandan olan mərhum Əllamə Mühəmməd Hüseyn Naxçıvani İsfahani Kompani (1878-1942) idi.

Naxçıvaninin atası imkanlı tacir idi. Ailədə yeganə övlad olduğu üçün atasının bütün mirası ona qalmışdı. Lakin o, bütün sərvətini xeyriyyə işlərinə xərcləmiş və özünə heç nə saxlamamışdı. Belə ki, hətta Nəcəfdə kirayə qaldığı evdə dünyasını dəyişmişdi.

Alim ömrünün sonuna kimi hər