bəzən qayıtmaq ehtiyacı olur insanda..keçmişi niyə sevir axı insanoğlu..yəqin elə keçmiş olduğuna görə..bəlkə də keçdiyinə görə..bilmirəm hərflərdənmi,yoxsa özümdənmi çəkinirdim..nəsə imkan vermirdi yazmağa.Zaman keçdikcə səmimilik də qalmır insanlarda..ona görə hamı qorxur bir-birindən..inamsızlıq var..sən və mən..necə də gözəl..axı mən 5 yaşımda balkondan aşağıda "camokat" sürən uşaqlara baxanda heç bunları fikirləşmirdim.Tək dərdim "camokat" idi..indi itirdiyim güvəni,etibarı tapsam özümə mahnılarda dünya qurmazdım..yer ayırmazdım sənə orda..nəisə..saf və məsum hisslər..:)Onlardan artıq toz dənəsi də qalmıyıb.Və bunun mövcüdluğuna bəzi insanlar səbəb olub vaxtilə.Həyatda mənim üçün bir zamanlar bu hisslər vardı,etiraflar vardı:"İnsana ən çətin imtahan kimi gələn imtahan.Görmək,düşünmək həmişə onu.Sevmək.Demək və mənfi cavab almaq qorxusu.Çətin etiraf.Gözəl,qayğısız və inamlı günlər.Və yenə sevmək,sevilməmək.Qürub,tənəzzül və səndə itirmək qorxusu.Dava,dalaş.Ayrılıq.Dərd,fikir,ürək ağrısı,arxa-arxaya qar yağması güvəndiyin dağlara.Qısqanclıq.Və yenə dərd-fikir.Və yenə qarlar.Göz yaşları-imkan varsa hamıdan qıraqda.Tək-tənha.Utanmadan".Bəs bu üzümdəki ifadə nədi?..düzünü desəm,bu mənə maraqlı gəlmir..ən azı təbəssüm deyil,bunu bilirəm.Yox,bu təbəssüm deyil.Çünki,əgər təbəssüm olsaydı çoxdan sınardı içimdəki..içimdəki də bilir artıq..özünün qırıq-qırıq toplandığını bir neçə yerdən)..artıq əvvəlki kimi olmayacam mən..dostluğumuz müddətində sənlə keçmişdən danışacam həmişə..çünki,indi olan sənsən..bir möcüzə...