1. Xəyanətdən çəkinmək.

Alim və ariflərdən biri bahalı atlardan birinə minib səfərə çıxır və bir nəfəri nalə çəkən halda görür. Səbəbini soruşur və həmin şəxs deyir ki, mən əliləm və yol gedə bilmirəm. Acam və yolumu itirmişəm. Alim atdan düşür və onu ata mindirir ki, şəhərə aparsın. Həmin əlil atın yüyənini alır və atı çaparaq ondan uzaqlaşır. Alim fəryad çəkir və deyir: "Ey cavan oğlan! Dayan. Atım da, xurcunda olan da sənin olsun”. Həmin kişi deyir: "Başa düşmədim. Necə yəni?!”. Alim deyir: "Bu macəranı heç bir yerdə nəql etmə. Çünki heç bir atlı piyadaya və heç bir sağlam əlilə yardım etməz”. Cavan atdan düşür və deyir: "Bu gün səndən böyük dərs aldım. Bu, əldə etmək istədiyim sərvətdən də üstündür. Sən həqiqətən böyük alimsən”.

2. Bağışlamağı bacarmaq.

Mərhum Şahabadi bəzən onu təhqir edib, hörmətsizlik edənlərin cavabını sakit halda verərdi. Alim həmin şəxsin cavabını elə verirdi ki, qarşı tərəf onu eşitmirdi. Alimin oğlu bunun səbəbini ondan soruşur və deyir ki, sizin bu qədər ali məqamınız vardır, bəs niyə belə edirsiniz? Alim deyir: "Oğlum, mən Allahın intiqamını öz gözümlə görəndən sonra belə etməyi qərara almışam. Bir gün hamama getmişdim. Suyu üstümə tökən zaman bir qədəri yanımda olan Pəhləvi əsgərinə dəydi. O, məni təhqir etməyə başladı. Mən hamının içində onun cavabını vermək istəmədim və ona görə də onu Allaha tapşırdım. Hamamdan çıxıb evimə gəldim. Bir saat sonra bir nəfər qapıya gəldi və məndən hamama getməyimi xahiş etdi. Mən hamama gələndə gördüm ki, həmin əsgər pilləkəndən yıxılıb və dili tutulub. Mənim əl və ayağıma düşdü ki, dua edim və mən də onun üçün dua etdim. Bu zaman dili açıldı. O gündən bəri hər kim məni təhqir edir, yavaşca özüm cavabını verməyə çalışıram. Çünki Allahın intiqamından qorxuram. Axı, Allah böyük intiqam alandır”.



3. Əgər başında beyin varsa, zülm etməzsən.

Bir gün yolçulardan biri bir bağın yanından keçirmiş və bağın içində bir müqəvva görür. Yolçu ondan soruşur: "Sənin ürəyin heç sıxılmır? "Müqəvva