d qərarından daşınmasan, mənim səhabə və yoldaşlarım bikar oturmayacaq, sənin icazəni gözləməyəcəklər. Mərdliklə həm səni, həm də sənin qoşununu sudan uzaqlaşdıracaqlar.
Lakin bu işi özü üçün bir zəfər sayan Müaviyə elə məğrur olmuşdu ki, bu sözlər ona təsir etmədi. Belə olan halda həzrət Əli (ə) bir neçə cümlə ilə öz səhabə və yoldaşlarının azadlıq və şərəf hissini elə oyatdı ki, az zaman içərisində su olan yeri öz əllərinə keçirdilər. Həzrət (ə) onlara belə buyurdu: «Müaviyə bir dəstə azğın və nadanı başına toplayıb, onların nadanlığından istifadə edərək suyu sizin üzünüzə bağlamışdır. Bilirsiniz necə sirab ola bilərsiniz? Bu qılıncları bu azğınların qanı ilə sirab edin ki, özünüz də ləzzətli su ilə sirab olasınız. Bir həyat var, bir ölüm. Ölüm odur ki, diri qalırsınız, amma məğlub, məhkum və möhtac! Həyat isə fəth, zəfər və qələbə ilə ölməkdədir».
Bu atəşin cümlələr bir tufan yaratdı və düşmən az bir zaman içində su hövzəsindən uzaqlaşdırıldı. Həzrət Əlinin (ə) səhabələri intiqam almaq və düşmənin su götürməsinə mane olmaq istədilər. Lakin həzrət (ə) razı olmadı və buyurdu ki, mən heç vaxt bu cür namərd işlərə əl atmaram. İmam Əli (ə) söhbətin əvvəlində o həzrətdən nəql etdiyimiz cümlələrdə insanın azadlıq və şərəfini qoruyan yola işarə edir.
Buyurur ki, insanı əsir edən şey ehtiyac və camaatdan əta və bəxşiş qəbul etməkdir. Ehtiyac və onun-bunun qarşısında əl uzatmaq insanın şərəfini ləkələyir və ehtiyacsızlıq insanın izzət və şərəfini qoruyur. Buna görə də işləmək, qazanc əldə etmək və insanın ehtiyacını aradan qaldıran şey müqəddəs və hörmətli məqam hesab edilir. Çünki heç nə insanın abır-həya və heysiyyətini qoruyan şeydən müqəddəs və hörmətli ola bilməz.
Həmçinin o həzrətin (ə) belə buyurması nəql edilmişdir: «Əgər azad və müstəqil olmaq istəyirsənsə, qullar kimi zəhmət çək və işlə. Ümid və arzunu bütün Adəm övladının mal və sərvətindən kəs. Heç vaxt başqalarının mal və sərvətinə tamah gözü dikmə. Sənə hansısa bir iş təklif ediləndə «bu iş mənim şənimə