Həzrət Peyğəmbər (s) camaata oxuduğu son xütbəsində və etdiyi son moizədə tövbə və bəndənin günah və itaətsizlikdən Allaha tərəf qayıtması barədə danışaraq belə buyurur: «Kim ölümündən bir il qabaq tövbə etsə, Allah onun tövbəsini qəbul edər». Daha sonra buyurdu: «Bir il çoxdur, bir ildən az müddətdə də mümkündür. Ölümündən bir ay əvvəl də tövbə etsə, Allah onun tövbəsini qəbul edər». Sonra buyurdu: «Bir ay da çoxdur, bir aydan az da mümkündür.
Əgər kimsə ölümündən bir gün qabaq da tövbə etsə, Allah onun tövbəsini qəbul edər». Sonra yenə buyurdu: «Bir gün də çoxdur, bir gündən az da ola bilər. Kim ölümündən bir saat əvvəl tövbə etsə, Allah onun tövbəsini qəbul edər». Bir daha buyurdu: «Bir saat da çoxdur, bir saatdan az da olar». Həmin vaxt buyurdu: «Əgər kimsə ölümündən bir an qabaq tövbə etməyə nail olsa, Allah onun tövbəsini qəbul edər».
Tövbə bəndənin həqiqi şəkildə Allaha tərəf qayıtmasıdır. Ola bilməz ki, bir bəndə əyri getdiyi yolu həqiqətən buraxıb doğru və düz yola qayıtsın, naçarlıqdan və məcburiyyətlə deyil, ürəyinin dərinliyindən və tam səmimiyyətlə Allaha tərəf gəlsin, amma Allah onu qəbul etməsin.
Tövbənin əsası, sütunu pis əməldən peşmançılıqdan və günahın tərk edilməsi barədə qərarın qəbul edilməsindən ibarətdir. Sadəcə günahdan peşmançılıq və günahın tərk edilməsinin özü də iki növdür. Peşmançılıq və qərarların bir növü yalançı peşmançılıq və qərardır ki, xəta etmiş hər bir şəxs cəza və qanunun çubuğu ilə qarşılaşanda peşman olur. O, həmin vaxt arzulayır ki, kaş həmin çirkin işi etməyəydi və indi də cəzanın acısını dadmayaydı.
Cəzanı öz gözləri qarşısında görən şəxs həmin vaxt günah etmək qərarına gələ bilməz. Əgər günah edən zaman günahkar şəxsin gözləri cəzaya sataşsaydı və onu hazır görsəydi, heç əvvəldən günaha mürtəkib olmazdı. Cəzanın gözün qabağında olması və bundan sonra günahın tərk edilməsi məcburiyyətə və ixtiyardan xaric işə bənzəyir. Günahın tərk edilməsi o vaxt tövbə sayılır ki, insan günahın özünü nağd görsün, cəzanı isə nisyə