İnsanlara qarşı münasibətimiz bizim əxlaqımızı müəyyən edən amildir. Həyatda əldə etdiklərimiz ətrafdakı insanlarla münasibətlərimizdə, əməllərimizdə, əks-əməllərimizdə, həm də müxtəlif vəziyyətlərdə özünü göstərir.
Bir də xatırlayaq, bilmirdiksə, bilək!

Harda və hansı küçədə olmağımızdan asılı olmayaraq yerə zibil atmayaq, hətta həmin küçə çirkli və zibilli olsa belə.
Yerə ağız suyu atmayaq, çox iyrənc görünür.
Hər kəsə nümayiş etdirəcək şəkildə saqqız çeynəməyək.
Metronun girişlərindəki satış yerlərinin qarşısında ailəlikcə durub camaatın gediş-gəlişinə mane olmayaq.
İctimai nəqliyyatda oturduğumuz zaman başımızın üstündə yaşlı insan, yaxud qadın durmuşsa, onu görməməzlikdən gəlib üzümüzü çevirməyək.
Metronun “çıxış” yazılan qapısından içəri girməyə çalışmayaq.



Qulaqlıqdan istifadə edərkən səsinə nəzarət edə bilək və alanda eləsini alaq ki, bizimlə birlikdə hamını qulaq asmağa vadar etməyək.
Qarşımızdakının yaşından asılı olmayaraq, heç kəsə “sən” deyə müraciət etməyək, “siz” deməyi öyrənək.
Qapalı sahələrdə ümumiyyətlə, açıq sahələrdə isə insanların sıx olduğu yerlərdə siqaret çəkməyək.



Avtobusda və ya metroda gedərkən telefonla ucadan danışmayaq. Əslində telefonun çağırış səsini də almaq lazımdır, amma inanmırıq kimsə buna ictimai yerlərdə əməl etsin.
Telefonumuzun çağırış səsinə elə musiqi və ya səs qoyaq ki, zəng gələndə utanmayaq.
Maşın sürərkən:
Getdiyimiz yerə vaxtında çatmaq üçün bir az tez yola çıxaq. Tələsdiyimizə görə maşını hardan gəldi və necə gəldi sürməyək.


Maşında musiqiyə qulaq asmaq istəyiriksə, bunu bütün şəhərə eşitdirməyə ehtiyac yoxdur.
Yaşayış yerindəyiksə, siqnaldan ümumiyyətlə istifadə etməyək (əlbəttə, qəzadan yayınmaq üçün siqnal vermək istisnadır). “Ələsgər” siqnalından hamının zəhləsi gedir, bunu unutmayaq.
Avtobus sürücüsüyüksə, daşıdığımız insanlara hörmət edək, onları maşının içində ayran kimi çalxalamayaq. Musiqinin səsini isə tamamilə alaq.

Həmişə özümüzü haqlı bilməyək, bəlkə qarşımızdakı