- bu qeder vaxtdan sonra onu gördüyüme inana bilmirem..
- nece hiss idi ?
- qeribe..ağrılı..
- ağrılı niye ? sen ki terk etmemişdin onu ? özü getmeyi seçmişdi..
- birinin senden getmiş olması onu unutmağı ya da ona nifret etmeyi asanlaşdırmır
axı..zamanla köhnelir çox şey , düzdür, amma bele tesadüfler yaranın qabığını
qaldırıb üstüne duz sepir sanki..unutduğunu zenn etdiyin her şey bir anda film kimi
gözünün önünden keçir..
- o nece idi ? çox deyişib ?
- çox.. eyninde bir palto , başında qırmızı papaq.. papağının altından qumral
saçlarını göre bildim biraz..gözüme deyen ağ telleri incitdi meni.. azca da çekisi
artıb..gözelliyinden heçne itirmeyib amma üzünde qeribe bir keder var idi..ne
olmuşdu göresen?.. çox yaxın idik bir birimize eslinde..amma cesaret ede
bilmedim qarşısına çıxmağa..belke de, üzündeki hemin ifade dayandırdı
meni..düşündüm öz özüme..teessüflendim..qınadım buna sebeb olan bütün
insanları..menim baxmağa qıya bilmediyim emanetimi paramparça etmişdiler ele
bil..