içində idi. Əvvəlcə ağlına qəzadan
başqa heç nə gəlmədi. Elə qışqırmaq istədiyi andaca Vüsal
onun baş nahiyəsindən güclü zərbə endirdi.
O ayılanda artıq gecə idi. Yarıqapalı gözləri otaqda Nəzrini
axtarırdı. Qızcığaz yerindən tərpənməmişdi. Səma
düşünürdü ki, Nəzrin ölüb. Təxminən bir neçə dəqiqə
gözlərini zilləyib baxdıqdan sonra əmin oldu ki, qızın sinəsi
enib-qalxır. Səma Vüsalın zərbəsinin ağırlığını başını
qaldırmaq istədikdə daha möhkəm hiss etdi. Zərbənin
ağırlığından başını qaldıra bilmirdi. Boyun nahiyəsini hiss
etmirdi. Gözləri isə torlu görürdü.
Vüsal əlində siqaret otağa girdi: “Qorxma, o, sağdır. Yuxu
iynəsi vurmuşam. Bir azdan oyanar. Mənə elə nifrətlə
baxma. İstəmirdim belə olsun. Onu evə çağırdım. Oynamaq
istəyirdim. Birdən şeytan məni aldatdı... Sən bilirsən ki, qız
uşaqlarını çox sevirəm. Sən də zamanı gələndə mənə qız
doğacaqsan”.
Səma sanki yuxu görürdü. Qarşısında sevdiyi kişi yox,
şeytan var idi. Vüsal söhbətini bitirmədən Səma huşunu
itirdi...
Səhərə yaxın Səma qızcığazın iniltilərinə oyandı. Uşaq
ağrıdan yerində qıvrılırdı. Səma qalxmağa cəhd etsə də
əlləri, ayaqları bağlı idi. Səsə Vüsal da oyandı. Uşağa
yenidən yuxu iynəsi vurdu: “Qarnı ağrıyır. Ona başqa cür
kömək edə bilmərəm. Yaxında ağrıları keçər. Əsas məsələ
odur ki, o, yuxudan oyanana qədər çarə fikirləşməlisən.
Düşünürəm ki, onu boğub evin zirzəmisinə atsaq, bir müddət
sonra iylənəcək. Xırdalan tərəfdə ağaclığa basdırsaq, kimsə
gəlib tapacaq. Çarə düşün. Gerisi sənlikdir. Belə alındı. Sən
mənim yanımdasansa, arvadımsansa, sona qədər kömək
etməlisən”.
Səma düşdüyü vəziyyəti qəbul edə bilmirdi. Ona elə gəlirdi
ki, yuxudadır. Hər dəfə gördüklərini yuxu kimi təsəvvür
edəndə Vüsalın bağırtısına ayılırdı.
Səma bütün gücünü topladı: "Əllərimi, ayaqlarımı aç. Uşağa
nə isə olsa, ikimizi də tutacaqlar. Mən tutulsam belə, həbsdə
sağ qalacağam. Ancaq həbsdə səni sağ buraxmazlar. Ən
yaxşısı, qızı ailəsinə verməkdir. Deyərik ki, bu vəziyyətdə
tapmışıq.