içinde idi. Evvelce ağlına qezadan
başqa heç ne gelmedi. Ele qışqırmaq istediyi andaca Vüsal
onun baş nahiyesinden güclü zerbe endirdi.
O ayılanda artıq gece idi. Yarıqapalı gözleri otaqda Nezrini
axtarırdı. Qızcığaz yerinden terpenmemişdi. Sema
düşünürdü ki, Nezrin ölüb. Texminen bir neçe deqiqe
gözlerini zilleyib baxdıqdan sonra emin oldu ki, qızın sinesi
enib-qalxır. Sema Vüsalın zerbesinin ağırlığını başını
qaldırmaq istedikde daha möhkem hiss etdi. Zerbenin
ağırlığından başını qaldıra bilmirdi. Boyun nahiyesini hiss
etmirdi. Gözleri ise torlu görürdü.
Vüsal elinde siqaret otağa girdi: “Qorxma, o, sağdır. Yuxu
iynesi vurmuşam. Bir azdan oyanar. Mene ele nifretle
baxma. İstemirdim bele olsun. Onu eve çağırdım. Oynamaq
isteyirdim. Birden şeytan meni aldatdı... Sen bilirsen ki, qız
uşaqlarını çox sevirem. Sen de zamanı gelende mene qız
doğacaqsan”.
Sema sanki yuxu görürdü. Qarşısında sevdiyi kişi yox,
şeytan var idi. Vüsal söhbetini bitirmeden Sema huşunu
itirdi...
Sehere yaxın Sema qızcığazın iniltilerine oyandı. Uşaq
ağrıdan yerinde qıvrılırdı. Sema qalxmağa cehd etse de
elleri, ayaqları bağlı idi. Sese Vüsal da oyandı. Uşağa
yeniden yuxu iynesi vurdu: “Qarnı ağrıyır. Ona başqa cür
kömek ede bilmerem. Yaxında ağrıları keçer. Esas mesele
odur ki, o, yuxudan oyanana qeder çare fikirleşmelisen.
Düşünürem ki, onu boğub evin zirzemisine atsaq, bir müddet
sonra iylenecek. Xırdalan terefde ağaclığa basdırsaq, kimse
gelib tapacaq. Çare düşün. Gerisi senlikdir. Bele alındı. Sen
menim yanımdasansa, arvadımsansa, sona qeder kömek
etmelisen”.
Sema düşdüyü veziyyeti qebul ede bilmirdi. Ona ele gelirdi
ki, yuxudadır. Her defe gördüklerini yuxu kimi tesevvür
edende Vüsalın bağırtısına ayılırdı.
Sema bütün gücünü topladı: "Ellerimi, ayaqlarımı aç. Uşağa
ne ise olsa, ikimizi de tutacaqlar. Men tutulsam bele, hebsde
sağ qalacağam. Ancaq hebsde seni sağ buraxmazlar. En
yaxşısı, qızı ailesine vermekdir. Deyerik ki, bu veziyyetde
tapmışıq. Uşaq

<< 1 [2] 3 4 5 >>