Bir gün sobaya çörek almaq üçün gəldiyimdə ortalıqda çörək
görünmürdü. Köhnə bir dostum olan
çörəkçi,
"Bir az gözləyəcəksən müəllim" dedi.
"İki-üç dəqiqəyə qədər çıxardıram."
Qıraqdakı taburetlərin birində oturub
gözləməyərkən, içəriyə yaşlı bir adamın
girdiyini gördüm. Köhnəlmiş pencəyinin
sol yaxası altında bir medal parıldayır və
gedərkən yüngülcə topallayırdı. Salam
verdikdən sonra, çörəkçinin dəzgahına
yaxınlaşaraq, "Çörəklərimi alım," dedi.
"Mənim əkizlər acmışdır."
Çörəkçi, adamın uzatdığı torbanı alaraq
dəzgahın altına əyildi və bir gün əvvələ
aid olduğu çörəklərdən dörd-beş dənə
çıxardı.
Mən o vaxt oturması üçün öz yerimi o
adama vermiş, dəzgahın yanına yaxşıca
yaxınlaşdım. Çörəklərdən bir neçə
dənəsinin şəkli dəyişmiş, qatılaşmış, daş
kimi olmuşdu
Pıçıltı şəklində çörəkçidən soruşdum. Niyə
təzə çörəyi gözləməsini söyləmirsən? Bir
az sonra çıxacaq onsuzda.
"Köhnə çörəkləri özü istəyir." dedi
çörəkçi. "Çox kasıb olduğundan, ona yarı
qiymətinə verirəm."
"Kim bu adam?" deyə soruşdum.
"Oğluyla gəlini bir yol qəzasında vəfat
edincə, əkiz nəvələrini yanına almışdı.
İllərdir onlara baxır, həm də çox az bir
maaşla."
Çörəkçinin izah etdikləri qarşısında içimin
yandığını hiss edir və kiçik də olsa bir
şeylər etmək istəyirdim.
"Aradakı fərqi mən verim," dedim. "Heç
olmazsa bu gün təzə çörək yesinlər.
"Çörəkçi, təklifimi qəbul etdi və bir az
sonra da, sobadan yeni çıxan təzə
çörəkləri adamın torbasına doldurarkən
şəkli xarab, köhnə çörəkləri də dəzgahın
altına qoydu.
"Çox şanslısan Hacı əmi," dedi. Uşaqlar
üçün sənə bu gün tort kimi çörək
verəcəyəm. "
Yaşlı adam, bir övlad sevgisiylə
qucaqladığı torbanı sinəsinə basdırarkən,
"Allah, səndən razı olsun övladım" dedi.
"Bu gün onların ad günü olduğunu
haradan bilirdin?"