Bakirəlik anatomik baxımdan qızlıq pərdəsinin zədələnməmiş qalmasıdır. Bu, geniş anlamda seksual fəaliyyətin olmamasından xəbər verir. Müxtəlif xalqlarda isə bakirəliklə bağlı maraqlı adət-ənənələr mövcuddur.

Məsələn, lap qədim zamanlarda Cənubi Amerika xalqları arasında qız uşağı doğularkən və ya böyüdükdən sonra onun bakirəliyi anası tərəfindən pozulurdu. Elə Perunun özündə belə bir ənənə olub: ana ictimai yerdə, hamının gözü qarşısında qızını bakirəlikdən məhrum edirdi. Bu adətKamçatka və Madaqaskarda da mövcud olub.

Filippin və Mərkəzi Afrikada bakirəlik nəslin ağbirçəyi tərəfindən pozulub. Elə vaxtlarda olub ki, qızlar meşəyə gedərək öz bakirəliklərini heyvan dərisi geyinmiş və heyvan buynuzu taxmış dərviş-keşişlərə qurban ediblər. Eramızdan əvvəlki dövrdə yaşamış bu keşişlər adətən öküz, at, keçi, canavar kimi heyvanların dərisini geyinirdilər.

Qədim Roma və yunan tibb mətnlərinə görə, qızlar yetkinliyə 14 yaşında çatırmışlar. Bu vaxta qədər isə onlar paltarsız da gəzə bilirdilər. Hətta bəzi əyalətlərdə qadının evliliyə qədər bakirə qalması biabırçılıq hesab olunurdu. O, toya qədər Böyük İlahə məbədində qızlıqdan məhrum edilməli idi. Yunanıstanda Böyük İlahəni Afrodita, Babilistanda İştar, Finikiyada isə Astrataadlandırıblar.

Müəyyən olunmuş gün qız məbədə gələrək orada rast gəldiyi istənilən kişiyə bakirəliyini ləğv etməyə imkan verirdi. Kişi isə öz növbəsində qızı soyundura bilməzdi. Bu, məbədin təhqir olunması hesab edilib.

Şərqdə isə "kadeberiz” deyilən insanların yeganə peşəsi toyqabağı qızların bakirəliyini pozmaq olub. Bakirəlikdən məhrum etmə həm məsuliyyətli, həm də təhlükəli iş hesab edilib.

Qədim Skandinaviya qəbilələrində isə belə bir adət olub. Zifaf gecəsinin ilk günü gecə vaxtı cadugər bakirə qızı meşəyə aparırmış. O, meşədə od qalayaraq ilahə Freya üçün sığın və qabanı qurban verirdi. Yalnız bundan sonra o, müqəddəs cinsi əlaqəyə girirdi. Bakirəlik pozulmasa və qanaxma olmasa, bu o demək idi ki, ilahə qurbanı qəbul etməyib.