Düzdür, bundan sonra ikinci cəhd olurdu. Amma bu ikinci cəhd də uğursuzluqla başa çatardısa, qızı allahlar tərəfindən tərk edilmiş elan edərək onu daimi tənhalığa məhkum edərdilər. Belə hallarda nikah ləğv edilirdi və toyu baş tutmamış bəyə yeni arvad axtarırdılar.

Misir, Səudiyyə Ərəbistanı və bir çox müsəlman ölkələrində indiyədək belə bir adət ənənə qorunub saxlanılır. Təmtəraqla keçirilən bakirəliyi ləğv etmə mərasimində qızın bakirəliyi ağ parçaya bürünmüş sağ əlin şəhadət barmağı ilə deşilir. Bu zaman isə, sözsüz ki, parça qırmızıya boyanmalıdır.

Qədim ruslarda isə belə bir xalq adəti olub: bəyin dostu ilk toy gecəsində gənclərin yanında dururdu. Əgər bəy "tapşırığın” öhdəsindən gələ bilmirdisə, onda bunu onun dostu edirdi.

Okeaniyada, ənənəyə görə, ər gələcək arvadını bir neçə dostunun yanına aparır. Dostlar gələcək gəlinlə bir neçə gün bir yerdə qaldıqdan sonra geri qayıdırdılar.

Sumatra adasında yaşayan qəbilələrdə isə bakirəliyin pozulmasına adətən ata, əmilər və ana tərəfdən istənilən yaşda olan insan kömək edirdi. Bəzən qızın "bəxtini açmaq üçün” 10-70 yaş arasında olan istənilən 25 kişi düzülərdi.

Qədim Hindistanda bakirəliyi bu işin "ustası” pulla edirdi. Bakirəliyin pozulması daş, ağac və ya digər materiallarla həyata keçirilirdi.

Papua-Yeni Qvineyada qızın bakirəliyini yalnız baş kahin poza bilərdi. Bu iş taxta bıçaqla yerinə yetirilirdi. Bundan sonra ər arvadının "testdən” keçməsini yoxlamaq üçün onu digər kişilərə təklif edirdi. Yalnız sınaqdan uğurla keçdikdən sonra qadınla toy baş tutardı.

Sibir və şimalın digər xalqları arasında bakirəliyin pozulması üçün digər millətdən olan yad bir insan dəvət edilirdi. Guya qız qanını yad kişinin üzərinə tökməklə əcdadlarının qəzəbindən azad olurdu.

Bakirəliyin pozulması ilə bağlı olan ən dəhşətli adət-ənənə Afrikanın ekvatorial qəbilələrində qeydə alınıb. Onları meşəyə aparmaqla ərin etməli olduğu işi erkək qorillaya gördürürlər. Qız qorillanın diqqətini cəlb edə bilməsə o,