Gənç iş adamı yeni maşını ilə bir küçəden süretlə keçirdi . Birden gözünə nəyse sataşdı və qeyri ixdiyari süreti azaltdı. Bu vaxt maşının qapısına nə ise deydiyini hiss edib maşını saxladı bu balaca daş idi. Daşın atıldıgı terefe baxdı qarşıda balaca bir uşaq deyanmışdı. Özünü saxlaya bilməyib uşaqa qışqırdı. Sen kimsen . Bu daşı niye aydın? Senin atdıgın daşın mənə neçəye başa gələcəyini bilirsenmi?
Uşaq yalvararaq cavab verdi : Bagışlayın başqa çıxış yolum yoxdu . Əyər daş atmasaydım heç kim mənə maşın saxlamayacaqdı. Uşaq bəm danışır həmde yanagından yaş süzülürdü.
Əki ilə yolun kənarındayı əlil arabasını gösderfi ve : Böyük qardaşıb arabasından yıxıldı , indi onu qaldıra bilmirem . Xaiş edirem mənə kömək edin dedi. Bu sözlərden sonra genc sanki ayıldı. Yolun kənarında yıxılmış oglanı qaldıraraq yeniden arabasına qoydu və desmalı ilə üst başını temizlədi.
Uşaq : Allah razı olsun deyerek teşəkkür etdi və arabanı sürerek evlərinə teref getdi.
Genc bir xeyli uşaqın ardından baxdı ve maşının qalısındayı əziyi heç vaxt temir etdirmədi. Bu əziyi o günden bir xatire kimi saxladı . Çünki bu hadise ona bəzən həyatda ayaq saxlamagı , ətrafa nəzər salmagı və köməyə ehtiyacı olanları əl uzatmagı öyretmişdir.