Bir azdan professor mühazirəyə başlamalı idi. Salonda 200-ə yaxın
adam oturmuşdu. Professor, 100 dollarlıq bir kagız pulu götürüb
salondan,
«Bu 100 dollari kim istəyir?», — deyə soruşdu. Əllər bir-bir havaya
qalxmağa başladı.
Professor, «Yaxşı mən bu 100 dolla¬rı sizə verəcəyəm. Ancaq əvvəlcə
icazə verin bir iş görüm», — deyib pulu əlində əzməyə başladı.
Sonra üzünü salona tutub bir də soruşdu: «Indi necə, bu 100 dolları
istəyən varmı?»
Yenə əllər havaya qalxmağa başladı.
Professor, «Yaxşı, görək indi nə deyəcəksiniz», -deyib pulu
ayaqlarının altında tapdalamağa başladı. Sonra əyilib pulu götürdü.
Pul həm əzilmiş, həm də toza bulaşmışdı.
Professor bir də, «Hələ də bu pulu istəyən varmı?», -deyə soruşdu.
Əllər yenə havaya qalxdı.
Artıq yekun sözü demək vaxtı gəlib çatmışdı:
«Inanıram ki, haminiz çox gözəl bir dərs keçdiniz. Bu qədər
əzilməyinə baxmayaraq puldan imtina etmədiniz. Çünki yaxşi bilirsiniz
ki, nə qədər əzsəm də pulun qiyməti azalmayacaq. Hayatda da belədir.
Bəzən öz səhvlərimiz ucbatından əzilir, hətta ayaq altına düşüb
tapdalanırıq, üstümüz-başımız toza bulaşır. Ancaq başımıza nə
gəlirsə gəlsin, qiymətimiz yenə də azalmır. Hətta kirli va ya təmiz,
qırışıq və ya ütülü olmağımızında bir fərqi yoxdur. Çünki biz insanıq
».