Bir gün padşah elan verir:
- "Mənə yalan söyləyə bilən adama bir küp
dolusu qızıl verəcəm!"
Yalançılar dərhal saraya qaçmaqa başlayırlar ki,
yalan danışsınlar;
Yalançı : - "Bir quş, aslanı qapıb yuvasına
apardı".
Padşah: - "Burda yalan yoxdur Quş qartaldır,
aslan da quzu qədər kiçik bir bala. Qapib aparar
təbii!..''
Yalancı : - "Qonşu ölkədə bir eşşəyi kral
etdilər!.."
Padşah: - "Ölkənin kralı, pəncərədən baxdıqı
yerdə tacını salmış. Tac da pəncərənin altındakı
eşşəyin başına keçmiş. Tac kimin başındadırsa,
kral odur təbii!.."
Yalançı: - "Padşahım, mən səmaya bir ox atdım.
Altı ay sonra geri döndü!"
Padşah: - "Sənin oxun bir ağacın üstünə
düşmüşdür. Ağac, payızda yarpaqlarını töküncə,
ilişəcək yer tapa bilməyib yerə enmişdir".'
Beləcə padşah, hər yalana gerçək bir bəhanə
tapır və kimsə padşaha "bu yalandır" dedirdə
bilmir.
Amma bir gün çoban gəlir;
- "Padşahım, sən mənim atamdan borc olaraq
bir küp dolusu qızıl götürmüşdün. İndi qızılı
götürməyə gəldim. Yalandır desən mükafatımı
ver. Yalan deyil desən borcunu ödə!