Həsrət ürəklərə sancılan paslı bir xəncərdir.
Həsrət sağalda bilmədiyimiz xəstəlikdir.
Həsrət havası buludlu bir iqlimdir. Hər gün yağış
yağır o iqlimdə gözdən. Şimşək çaxır qəlbdə.
Fırtına olur. Qasırğa dağıdır bütün qəlbi. Və
məhv olur hər şey…
Ananın övladına olan özləmidir həsrət. Əsgərdən
gələn oğlunu ayaqyalın, başıaçıq küçədə
qarşılamasıdır həsrət.
Ölüm ayağında olan xəstəsinə vurduğu
dərmandan sonra onun yaxşılaşmasını
səbirsizliklə, həyəcanla gözləyən həkimin
üzündəki intizardır həsrət.
Sevgilisi yanında oturub əsgər yoldaşından
danışanda, ürəyində “ Neynirəm sənin əsgər
yoldaşını,di öp də, gör neçə aydı görüşmürük.” –
deyə əsəbləşən qızın qəlbindəki hirsdir həsrət.
Sevgilisiylə yeni – yeni görüşməyə başlayan
oğlanın qızın əlindən tutması üçün qorxmasıdır
həsrət. Onu öpməyi arzulamasıdır həsrət.
Yağışdan sonra Günəşin çıxmasıdır həsrət.
Günəşdən sonra da buludun gəlməsi…
Atamın qəbridir həsrət.
Hər dəfə sarıldığımda məni isidən bumbuz baş
daşıdır həsrət.
Hər gecə yatdığımda ehmalca gəlib üzümdən
öpməsidir həsrət.
Onunla keçirdiyim hər gün yadıma düşdüyündə
yanağımdan axan iki damladır həsrət.
Atam haqqında yeni nəsə eşitdiyimdə atamı
yenidən görürmüşəm kimi həyəcanlanmağımdır
həsrət.
Hər paltarlarını qoxuladığımda ətrini içimə
çəkməyimdir həsrət.
Gəzdiyim hər yerdə onu axtarmağımdır həsrət.
Tanıdım, tanımadım, atama oxşayan hamını
doğma görməyimdir həsrət.
Atamla oturduğumuz kafelərdə gedib eyni stola
oturmağım, onunla içdiyimiz kimi yenə eyni kofeni
içib ürəyimdə onunla söhbət eləməyimdir həsrət.
Atamın Motal qızı olmağımdır həsrət.
Qəbrindən götürdüyüm torpağı hər yadıma
düşdüyündə iyləyib rahatlamağımdır həsrət.
Acısına dayan bilmədiyimdə bacılarıma,
qardaşıma, anama, nənəmə möhkəmcə sarılıb
hıçqırmağımdır həsrət. Ağlamaqdan yorulub elə
oturduğum yerdəcə yatmağımdır həsrət.
İtirməyin nə olduğunu bildiyim üçün hər gecə
durub dəfələrlə evdəkilərin nəfəslərini dinlədikdən
sonra rahat nəfəs almağımdır