Düneb Qapım doyuldu...
Kimdi?
Zaman...
Qapını açdım. Ayaqqablarını bele çıxartmadan otaqıma daxil oldu.
Otağımın qapısını sındırdı.
Niye sındırdın?
Hər acı cekdikdə otaqına qapılıb qapını cırparaq bagladıgin o qapının qulpu sınmalıdı ki
sen daha bir daha o qapı arxasında ozunu dustaq hiss etmayasan.
Otagimı darmadagın etdi. Yastığımı pencereden aşağı atdı.
Bes bu gece basımı neye qoyub yatacam?
Ozunu boğurdun yadındadı?
Ağlamağını heç kim esitmesin deyə yastıqla başına sıxıb ozunu boğurdun.
Indi yene bu gece ağla esitsinlər sesini...!!!
Ağla ağlaya bileceksennmi? Yastıga sıgınma.
Ozunden, güveninden berk-berk tut...!!!
Kompyuterimi yandırıb en sevdiyim mahnıları sildi.
Silme bes mənim mahnim (Aygun sene xesteyem)?
Senin mahnin daxilindi lakin onlar senin xatirelerin və senin her dinledikdə şeytan
əməlinlə aldanaraq xəyallara, mənasız puç olmuş arzuları yaşamağa imkan yaradır.
Penceremin şüşəsini sındırdı...Şüşedə son çəkdiyim şekil kederli bir balaca insan sıması idi...
Çilik-çilik olub ayaqlarıma tokuldu qanatdı.
Niyə incidirsen?
Susenin o biri üzünden səni sevən səni deyil o kederli , balaca insan
resmi simasını gorur indi bax heyata və o seni gorsun.
Daha neyim qaldı ki? Her seyimi cırıb ,qırıb,silib atdın...Deyerek yerde oturdum...
Zaman stolumun üzərindeki qelemi qarsıma atdı və dedi yaz: indi menim gelişimden yaz...
Mənim nece insafsız və nece acı olduğumdan yaz.
Her şeyi zaman etdi yaz...!!!
Sonra don etrafına bax menmi etdim bunları ya sen...?!
Etrafıma baxdıqda artıq mene kecmisimi xatırladacaq bir şey görmədim yalniz ondan basqa...
Heqiqeten günahlandırdığım zaman ele acımı sanki göylərə uçurtdu.
Bəs bu acını gətirən kim idi?-söyledim...
Kimdi? soruşmadan qapını açdığın kes...!!!
Zaman artıq qapıya doğru yaxınlaşırdı.
Arxası ile qaçaraq günahkar Menem soyledim. Ama cox gec idi ondan o qelbden qolanmisdim uje. .sorry.