Vaxtilə çox varlı bir adam vardı. O
qədər varlı idi ki, malının və
pulunun hesabını bilməzdi. Yenə də son dərəcə
xəsis idi.
Günlərin bir günü qapısına bir kasıb gəldi kömək
üçün.
- Allah xətrinə qarınımı doyurun, deyərək yalvardı.
Mərhəmətsiz varlı:
- Rədd ol qapımdan. İşləyib qazanmaq əvəzinə
dilənirsən, utanmırsanmı? Rədd ol dedim...
Kasıb boynunu bükdü.
- Nə qəribədir. Mən kasıb olduğum üçün üzümü
buruşdururam, sən varlı olduğun halda gülməyi,
gözəl söz söyləməyi unutmusan.
- Rədd ol dedim, rədd ol..
- Qürurlanma, nə kasıblıq, nə zənginlik əbədidir..
Bir gün bütün malını itirib kasıb ola biləcəyini heç
düşündünmü?
Mərhəmətsiz varlı tamamilə əsəbiləşdi.
Xidmətçisinə qışqırdı:
- Rədd et bunu başımdan! Xidmətçi əzilə-əzilə
kasıbı qovdu. Bir neçə il keçdi...
Mərhəmətsiz
xəsis varlının işləri pozuldu. Hər şey tərs getməyə
başladı. Sanki
qızılı tutsa kömür olurdu. Bütün pulu qısa müddət
içində ərimiş, əlində
ovucunda heç bir şey qalmamışdı.
Və bir gün xidmətçisi qarşısında dayandı:
- Mənə icazə ver,-dedi. Pulumu verə bilmədiyin
üçün yanında işləyə bilmərəm. Özümə başqa bir ev
axtarıram.
Köhnə
varlı qışqıra-qışqıra xidmətçini qovdu. Xidmətçi
getdi, mərhəmətli bir
varlının yanında iş tapdı. Yeni müdiri çox yaxşı
ürəkli idi. Qapısına
gələn hər kasıbın qarnını doyurar, paltar verər,
cibinə də bir miqdar
cibxərcliyi qoyub duasını alar, elə göndərərdi.
Bir
gün yenə qapısına bir kasıb gəldi. Adam pərişan
halda idi. Günlərcə
yemək yemədiyi ilk baxışda məlum olurdu.
Qapıdan əlini uzatdı:
- Allahın razılığı üçün bir dilim çörək verin.
Yaxşı ürəkli, mərhəmətli və comərd varlı
xidmətçisini çağırdı. Qapıdakı dilənçini göstərib:
- Yemək ver,-deyə əmr etdi, kürəyinə paltar geydir,
cibinə cibxərcliyi qoy...
Xidmətçi qapıdakı dilənçiyə yemək apardı. Amma
üzünü görəndə heyrət içində qaldı. Varlıya tərəf
qaçdı təngnəfəs:
- Bəy,-deyə danışdı, qapıdakı dilənçi kimdir,
bilirsinizmi?..
- Kimdir?..
- Mənim köhnə müdürüm! Yanından