Allahın adı ile Atdın meni ana... "Ana,bu gün qerara geldim ki, sene bu
mektubu yazım. Bilirsenmi ana bilmirem
mektubumu nece qebul edeceksen.Yadıma
meni baxçaya getirerek –Qızım axşam gelib
götüreceyem seni burdan- deyerek ellerimi
buraxmağın düşdü.Amma çox keçmedi ki qaçaraq yanıma gelib mene sarıldın,”bağışla
quzum menim,bağışla meni” deyib ağladın.
Hemin gün sene son kes sarıldığım an oldu. Anlamırdım bunu neden etdiyini. Sakitce durub
ele ağlamağına baxırdım. Ana bir bilseydim,bir
anlasaydım o an seni heç buraxmazdım
elini,lakin o an ele balaca idim ki, ele kömeksiz
idim ki, düşünmürdüm ki sene nefes qeder
ehtiyac duyan birce balanı atıb gedersen. Ana sen getdin, axşamadek ele ancaq qapıya
baxdım,her saniye gözleyirdim ki indi qapı
açılacaq ve sen daxil olacaqsan. Amma
olmadı,gelmedin... Niye ana? Niye meni buraxdın ki? Ana men
seni gözleyerken baxırdım ki menden elave
hamı orada oynayır, sanki orada
qalacaqdılar.Anlamırdım ki,ora baxça deyilmiş,ora
sadece atılmış uşaqların yuvaları imiş. Gece
düşdü,hamı yatmağa gederken men yene seni gözleyirdim, qorxurdum...Böyük ana gelib
dedikde ki , gözleme,artıq o gelmeyecek- o
qeder ağlamışdım ki ana...Sene ele ehtiyacım
vardı ki... Zaman keçirdi, ancaq men heç o yere bağlana
bilmedim, günlerce böyüyürdüm ve senin
meni buraxmağının sebebini anlamaq
isteyirdim.Alınmırdı, bacarmırdım. Senin
çantama qoyduğun şekline baxırdım.Saatlarla
baxırdım.Şekilin arxasında “ Meni bağışla.Seni seven anan” yazılmışdı. Ana ,axı bir övlad nece
onu bu qeder suallar içinde buraxan ananı
bağışlaya bilsin ki? Bu gün 21 iyun.Xatırlayırsansa menim doğum
günümdü.18 yaşım tamam olur.Ve bu gün artıq
bu uşaq evinden buraxılacam.Amma bu menim
heyatımın son günlerim olacaq.Çünki sensiz bu
heyatımda bir meqsed qura bilmedim.Ayaqda
dayanmağa gücüm yox artıq.13 il evvel dekabr ayının 25inde meni atdın..O tarix qara herflerle
yazıldı menim heyat sehifeme.Beli atıb
getdin,düşünmedin birce balamın heyatı

[1] 2 >>