"Səni uzaqdan sevirəm ...." deyə düşündü kişi içindən. "Yaxınlaşmadan, izah, anlaşılmadan .... Mən səni gözləməsiz sevirəm. Heç bir şey ummadan, sorğu olmadan, xəyal belə qurmadan. Öz içimdə daşıdığım səssiz sədasız bir sirr bu. Mən bəlkə də səndən çox bu sirri sevirəm."
Sirrin səndən belə gözəl çünki, səndən belə xüsusi. Sirrin bir büllur qədəh, qırılmasın deyə ürəyimdə daşıyıram. Sirrin nazənin bir şam alovu, sırf yanmağa davam etsin deyə qaranlığı gündüzə yeğliyorum. Kimsə bilmir, bilməsi də lazım deyil. Həm kim nə anlar? Atəş bu, həmişə düşdüyü yeri yandırar. Mənsə nə bir şeyləri dəyişdirmək arxasındayam, nə bir yerə çatmaq. Nə sahib olmaq derdindeyim, nə özümü sübut etmək. Hər şey olduğu kimi qalsın istəyirəm. Mən həmişə bir sıfır məğlub olum, sən həmişə uzaq bir xəyaldan ibarət. Sən olduğun kimi qal. Çatılmaz. Toxunulmaz. Koklanılmaz. Mən olduğum kimi. Dünya olduğu kimi. Mərkəz Əfəndinin dediyi kimi, "hər şey onsuz da tarazlıqda və ahenkte, canım əfəndim. Hər şey onsuz da mərkəzində."
Mən sənin adını darçın qoxulu əqidə şəkəri kimi tuturam Ağzımda, damağımda, ruhumda. Qayğılarını bilirəm, təkliklərini, kırgınlıklarını və ehtiraslarını da. Ürəyinin ritmini duyuram; yanında olmasam, əlini tutmasam da. Ruhunun ən çirkab, surətinin ən çirkin, zehninin ən çiy hallarını bilirəm; heç gözlərimlə görməmiş olsam da. Nə bir mükafat verdin mənə nə bir cəza. Amma cənnətini də bilirəm, cəhənnəminə də.
Səni olduğun kimi sevdim, bütün günahların və arızalarınla. Uzaqdan sevmənin ən gözəl yanı bu onsuz da. Kimsəni dəyişdirməyə kalkmıyorsun. Hər şeyi olduğu kimi kabulleniyorsun. Eyni gökkubbenin altında yaşadığımızı bilmək çatır mənə. Başımızı qaldıranda gördüyümüz səma eyni, ulduzlar eyni, bütöv ay eyni. Bunu bilmək çatır mənə. Vecimə deyil ki harada yatırsan, kimin yanında.
Qıçında şarapnel parçasıyla yaşayan bir əsgər kimiyəm. Etim xarici bir maddə, sümüyümüz bir metal parçası kimi dayanır aşan məndə. Başqası duysa qorxar, "aman" deyir. "Necə olar? Belə də yaşanar mı?"