Bir gün Bakını terk edecem,çox uzaqlara gedecem. Belke en böyük sebeb Bakıda yaşanan bezi xatireleri unutmaqdır...Bakı çirklenib artıq.

İnsanlarında qelbinde sevgi yoxdur. Bakı sadece binalar ucaldır,sadece özü gözelleşir,cemiyyetinden bixeberdi. Bakıda gezmek mümkün deyil,yolda sessizce irelilemek olmur. Traktorların sesi,yolların bizden “Müveqqeti çetinliye göre üzr istemesi”...Bir vaxtlar uşaqlığımızı keçirtdiyimiz parkların sökülmesi. Deyişib Bakı.

Gedecem...

Sevdiklerimi, bir vaxtlar yaşanan o gözel xatireleri, Bakıya miras qoyub gedecem.

Xatireler rahat yaşamağa imkan vermir. Bezi küçeler, bezi binalar ve keçmişde doğma olan pencereler yaddı indi mene.

Uşaq vaxtı her gün heyetde müxtelif oyunlar oynadığım,deyib-güldüyüm insanlarla salamlaşmırıq hetta. Bakı çox soyuqlaşdı,insanların qelbini buza çevirecek qeder. Güneş her gün çıxsa bele xeyri yoxdur,qelbleri isitmir. Ne de olsa bir gün o da sönecek, bir gün o da qaranlığa düçar olacaq,indiki bezi insanlar kimi.

Lazım olan sadece bir neçe lazımi eşya götürüb,teyyare ile km-lerle uzaqlara getmekdir.

Cemiyyet öz tullantıları ile evvelce Xezeri,danışdığı yalanlarla insanları, qırdığı qelblerle ise Bakını çirklendirdi.

Bezilerimiz Bakıdan uzaqlaşa bilmesek de Bakı bizden çoxdan uzaqlaşdı. Artıq burda 90-cı illerde qalan o saf insanlar yoxdu... İndiki Bakı fotoşekillerde keçmişdeki kimi “ağ-qara” deyil...
Bakı... Bir gün seni terk edecem....