Bir gün Bakını tərk edəcəm,çox uzaqlara gedəcəm. Bəlkə ən böyük səbəb Bakıda yaşanan bəzi xatirələri unutmaqdır...Bakı çirklənib artıq.

İnsanlarında qəlbində sevgi yoxdur. Bakı sadəcə binalar ucaldır,sadəcə özü gözəlləşir,cəmiyyətindən bixəbərdi. Bakıda gəzmək mümkün deyil,yolda səssizcə irəliləmək olmur. Traktorların səsi,yolların bizdən “Müvəqqəti çətinliyə görə üzr istəməsi”...Bir vaxtlar uşaqlığımızı keçirtdiyimiz parkların sökülməsi. Dəyişib Bakı.

Gedəcəm...

Sevdiklərimi, bir vaxtlar yaşanan o gözəl xatirələri, Bakıya miras qoyub gedəcəm.

Xatirələr rahat yaşamağa imkan vermir. Bəzi küçələr, bəzi binalar və keçmişdə doğma olan pəncərələr yaddı indi mənə.

Uşaq vaxtı hər gün həyətdə müxtəlif oyunlar oynadığım,deyib-güldüyüm insanlarla salamlaşmırıq hətta. Bakı çox soyuqlaşdı,insanların qəlbini buza çevirəcək qədər. Günəş hər gün çıxsa belə xeyri yoxdur,qəlbləri isitmir. Nə də olsa bir gün o da sönəcək, bir gün o da qaranlığa düçar olacaq,indiki bəzi insanlar kimi.

Lazım olan sadəcə bir neçə lazımi əşya götürüb,təyyarə ilə km-lərlə uzaqlara getməkdir.

Cəmiyyət öz tullantıları ilə əvvəlcə Xəzəri,danışdığı yalanlarla insanları, qırdığı qəlblərlə isə Bakını çirkləndirdi.

Bəzilərimiz Bakıdan uzaqlaşa bilməsək də Bakı bizdən çoxdan uzaqlaşdı. Artıq burda 90-cı illərdə qalan o saf insanlar yoxdu... İndiki Bakı fotoşəkillərdə keçmişdəki kimi “ağ-qara” deyil...
Bakı... Bir gün səni tərk edəcəm....