Men kimem...?bu sualla her gün üz-üzeyem,amma cavab vermekde acizdim....belke de cesaretim yoxdu.....belke de özümü özüme tanıtmağa hele hazır deyildim.....amma bu gün keçdim güzgünün önüne ve özümle tanış oldum.....gördüyüm menzere meni hem kövreltdi,hem sevindirdi.....hem qürurlandırdı,hem ruhdan saldı......sen de tanı meni.....MEN-eslinde kiçik üreyinde dünya boyda dünya gezdiren......adi bir şekilden,adi bir sözden,hetta ağacdan qopub yere düşmek üzre olan bir yarpağı bele görende ondan tesirlenib gözünün yaşını sel kimi axıda bilecek qeder kövrelen.......hemişe,lap kiçik yaşlarından bele evin böyük uşağı olduğu üçün "Sen böyüksen,sen qanırsan,sen etmemelisen" sözlerinin tesirinde böyümüş,yaşı böyüse de,xatirelerinde hele uşaq qalan........hemişe acısını içine atan....sevdiklerini üzmemekçün üreyi qan ağlarken bele üzünden tebessümünü eskik etmeyen......kenardan onu gören her kese dünyanın en xoşbexti kimi görünen.....etrafında dünyalarca insan olduğu halda özünü dünyanın en yalnız insanı kimi hiss eden.......derdler üreyinden,keder taleyinden eskik olmadığı halda etrafa ancaq gülücükler,xoş tebessümler yaymağa çalışan.......ne derdi olsa bele,yıxılmamağa çalışan......gücsüzlerin gücsüzü olduğu halda dünyayla tekbaşına döyüşe bilecek kimi güclü görünmeye çalışan......yorğun......yaşamaqdan yorulan.....yalanlardan yorulan......insanlardan yorulan.....xeyanetlerden yorulan......olmadığı kimi görünmeye çalışmaqdan yorulan.....kimlerinse könlünü xoş tutmaqçün özünü qurban eden,kiminse qelbi qırılmasın deye özü paramparça olan,üreyi defelerle çiliklenen........sevgisini üreyine defn eden.....sevmediyi insanın tehqirlerile bir ömür keçirmeye mecbur qalan......qelbine bir daha sevmeyi qadağan eden.....sene küsen.....senden inciyen......ne yaşasa her birinde seni günahkar sayan........amma esebi keçince seni heç ne olmamış kimi yene qebul eden......imkansız olduğunu bilse bele yene de senin döneceyin ümidile yaşayan......heç zaman "kim ne deyecek?" fikrini qebul

[1] 2 >>