"Məndən müsahibə almaq
istəyirsən?”– deyə soruşdu
Həyat.”Vaxtın varmı?” deyə
soruşdum.Gülümsədi.”Mənim vaxtım Sonsuzluq”
– dedi Həyat."Nə suallar var ürəyində?”"İnsanlara
ən çox nə vaxt hirslənirsən?”deyə
soruşdum.Həyat cavab verdi:"İnsanlar uşaqlıqdan
sıxılıb böyümək üçün tələsirlər, sonra yenə
uşaqolmanın həsrətini duyurlar. Pul qazanmaq
üçün sağlamlıqlarını itirirlər,sonra sağlamlıqlarını
qazanmaq üçün pullarını itirirlər. Gələcəyi
düşünməkdən bu günü unudurlar. Sonra da nə
bugünü, nə də gələcəyi yaşaya bilirlər.Təcrübə
yaxşı bir müəllimdir deyirlər,amma təcrübənin
talonun ödəmək istəmirlər. Həyatlarını qazanmaq
üçüntəhsil alırlar, amma həyat ustası olmağı
bilmirlər. Bu səbəblə də, heç ölməyəcəkmiş kimi
yaşayırlar və heç yaşamamış kimi ölürlər.”Həyat
əlimi tutdu. Bir müddət səssizqaldıq. Dərin bir
nəfəs aldım."İnsanların nələri öyrənmələrini
istəyirsən?” deyə soruşdum.Həyat cavab
verdi:"Heç kimi səni sevməyə məcbur
edəbilməyəcəyini, edə biləcəyin tək şeyinsəni
sevmələrinə icazə vermələrini istəyərdim.
Bağışlamanın bağışlayaraq öyrənilə biləcəyini
öyrənmələrini istəyərdim. Başqalarıyla
özlərinimüqayisə etməməyi
öyrənmələriniistəyərdim. İki insanın eyni şeyə
baxıbfərqli şeyləri görə biləcəyiniöyrənmələrini
istəyərdim. Zəngin insanın ən çox şeyə sahib olan
deyil, ənaz şeyə ehtiyac duyan insan olduğunu
öyrənmələrini istəyərdim. Bir mehriban ürəyi
dərindən yaralamanın bir anda olduğunu, amma
sağaltmağın çox uzun sürdüyünü öyrənmələrini
istəyərdim.Səni sevən insanların duyğularını
necəifadə edə biləcəklərini bilmədikləri üçün səni
sevmədiklərini sanmaq yerinəonların sevgisini hiss
etməyi öyrənmələrini istəyərdim…”Həyat dərin bir
nəfəs verdi. Həyatın nəfəsi sözlərə
çevrildi:"Söylədiklərimi ürəyinə qeyd et” –
dedi.Söylədiyi cümləni ürəyimə qeyd
etdim."Başqalarını bağışlamaq kafi deyil,özünü də
bağışlamağı öyrən”Bu sözlərdən sonra özümü çox
rahat hiss etdim."Son bir sual daha, Həyat” –
dedim."Məndən nə istəyirsən, Həyat?”Bütün