dəyyus da dəyyusdur. Kübarın kübar olduğu kimi. Varlığını, gücünü haralardasa göstərməlidir, bəyan etməlidir, bildirməlidir. Mənəviyyatsızca olsa belə….!
 
***
 
Siz heç özünüzü ofisiant yerinə qoydunuzmu? — Bilmirəm. Amma mən qoydum. Hətta xəyalən onların paltarını geyinib, “baboçka”sını belə taxdım. Toyun, məclisin başlama saatını gözlədim. Görəsən, qulluq elədiyim masada kimlər oturacaq: əxlaqlımı-əxlaqsızmı, alkaşmı-dindarmı, ziyalımı-gədəmi, uşaqmı-böyükmü, avtoşmu-piyadamı…? – Bax bu rəngarəng sualların içində vurnuxub, karıxıb qaldım. Üstəgəl, vahimələndim. Hələ keçmiş sinif, qrup yoldaşlarını, köhnə sevgililəri, bədxah qonşuları, ya da bir az pullanan kimi başından yekə məsləhət verən qohumları demirəm… Hər anın stressdir! – HƏR ANIN!!! Və… bu da azmış kimi – arvadına özünü göstərmək istəyən gədələrin səni təhqir etmə perspektivi… bir tikə çörək ucbatından özündən əksiklərin sözünü udma məziyyəti… yemək dadlı olmayanda, ya da içindən nəsə çıxanda aşbazın əvəzinə cavab vermə məcburiyyəti… fıştırıqla, çırtma llə çağırılma “lüksü”…
Hansı birini deyim?!
 
***
 
Bir ofisiantın — yerə tökülənləri süpürüb xəkəndaza yığması bilirsinizmi nə deməkdir? – Həm də 300 nəfərin içində?! Bilmirsiz. Bilməzsiniz! Bunun üçün onun yerində olmaq, onun yaşadıqlarını yaşamaq lazım…
 
İki il öncə mənim də iştirakçısı olduğum bir məclisdə belə hal yaşandı. Masada oturan nurani, ağbirçək bir qadın dözməyib ofisianta qayıtdı ki, oğlum sən kişisən, ver mən süpürüm. Nəsə içim çəkmir, ağır gəlir mənə kişi yer süpürəndə…
 
Yaxşı bəs ofisianta verdiyiniz 5 manatın içində — onun həm yol, həm övladının oyuncaq, həm də evinin bazarlıq xərclərinin olduğunu necə, düşündünüzmü? Məncə bunu da düşünmədiniz! Düşünə bilməzsiniz! Düşünsəniz, bir “izalent”li beşliyi bu qədər nümayişkəranə şəkildə, hamının görəcəyi tərzdə təqdim etməzdiniz, masanın bu başından o başına ötürməzdiniz…!
 
Ofisiantın bilmədiyi, görmədiyi şey yoxdur. İnanın. Makiyaj adıyla çölə çıxıb tamada ilə ayaqyolunda