yüngülləşdirmək üçün qəbul etdiyi dərmanlar və uyuşdurucu maddələr onun ruhi vəziyyətini dəyişdirir. Bu dəyişikliklər onun gündəliyində də öz əksini aydın şəkildə tapmaqdadır.
Zamanla, onun ağrılar daha da güclənir… Zədəli onurğa sütunu onu tez-tez xəstəsanada yatmağa və demək olar ki, daima xüsusi korset geyinməyə vadar edir.
Sərgilərindən birinin açılışında onun vəziyyəti çox ağır olur. Həkim ona yataqdan qalxmağı qəti qadağan edirdi, lakin o, sərgi açılışına gedəcəyini inadla təhrik edir və Fridaya xas tərzə uyğun olaraq – o, dediyindən dönmür. Rəssam Kahlo açılışa çarpayısı ilə təcili yardım maşınındagəlir. Çarpayıda uzanmış vəziyyətdə, dörd nəfərin müşahidəsi ilə Frida sərgi zalına daxil olur.
1950-ci ildə Fridanın onurğa sütununda 7 tibbi əməliyyat aparılır və o, 9 ay ərzində yataq şəraitində qalmalı olur. Bundan sonrakı həyatını isə o, əlil arabasında gəzməklə keçirir.
1953-cü ildə, Fridanın vətəndə ilk (və sonuncu) fərdi sərgisini açılır. Bir yerli tənqidçi onun sərgilənən əsərlərinə dair belə bir rəy bildirir: “Bu qeyri-adi şəxsin həyat və yaradıcılığını ayırd etmək mümkün deyil. Onun əsərləri onun bioqrafiyasıdır.”
Yaşadığı bütün fiziki və mənəvi ağrılara rəğmən, Frida ruh düşgünlüyünə dərindən varmırdı, o çox fəal həyat yaşayırdı. Dieqodan gizli saxlayaraq, o boks yarışlarına baxmağa gedir və sevimli oyunçularına həvəslə azakeşlik edirdi. Onun azarkeşlik etdiyi oyunçu məğlub olduqda, o ucadan söyüş söyməyə başlayırdı. Qışqıraraq, döyüş meydançasına quruşlar atardı.
Frida həyat eşqi ilə dolu bir qadın idi. Əsasən də parlaq rəngli milli meksika paltarları geyinməyi, iri həcmli, bahalı aksessuarlar taxmağı çox sevirdi. Bu onun rəsm əsərlərində də öz əksini tapmaqdadır – parlaq rəngli geyimlər, bəzəkli saç iynələri, çağırışlı boyunbağılar və s. Onun həyata olan sevgisi və emosionallığı ətrafındakı kişiləri və hətta həmcinslərini də maqnit qüvvəsi ilə özünə cəlb edirdi. Onun qısa müddətli sevgi müsabətlərinin sırasında, qadına da rast gəlmək