Üməyyə səltənətliyi süqut etdikdən sonra da
onlar Əhli-beytin (ə) düşməni kimi ad
çıxartmışdılar. Tarix aydın şəkildə göstərir
ki, bu çirkin əməl bir nəsildən başqasına
necə ötürülürdü. Onlar vəhy əhlini təhqir
etməkdən və onları incitməkdən əl
çəkmirdilər. Onlar hətta bu əməldə bir-biri ilə
yarışırdılar da.
Hişam ibni Əbdülməlik (lən) bu xəlifələr
içərisində ən azğını idi. Onun xəlifəlik dövrü
İmam Baqirin (ə) imamətlik dövrünə təsadüf
edirdi.
Əbu Bəkr Həzrəmi deyir: “O zaman ki, Əbu
Cəfəri (ə) Şama çağırdılar, Hişamın yanına
getdi. Hişam ətrafındakılara deyir ki, nə
zaman mən Muhəmməd ibni Əlini (ə) təhqir
edib dayandım, siz onu danlamağa başlayın.
İmam (ə) gəlir və hamıya bir salam verir.
Hişam İmamın (ə) ancaq bir salam
verməsindən və icazəsiz əyləşməsindən
qəzəblənir və deyir: “Ey Muhəmməd ibni Əli!”
Sonra onu təhqir etməyə başladı və
dayananda ətrafındakılar davam etdilər.
Hamı sakitləşəndən sonra İmam (ə) ayağa
qalxdı və buyurdu: “Ey insanlar! Hansı tərəfə
gedirsiniz, sizi hara çəkirlər? Allah sizin
əcdadlarınızı bizim vasitə ilə hidayət edibdir.
Sizlərdən sonuncusunun hidayətini də bizə
tapşırıbdır. Əgər sizin bir neçə sabahlıq
hökmranlığınız varsa, bilin ki, bizim də təyin
edilmiş rəhbərimiz vardır ki ondan sonra heç
kim hökmran olmayacaqdır. Biz aqibət
əhliyik. Allah buyurub: “(Gözəl) aqibət
pərhizkarlarındır»”. (“Əraf” 128). Hişam
İmamın (ə) sözünü kəsir və əmr edir ki, onu
zindana atsınlar.”
Ancaq çox çəkmir ki, Hişam İmamı buraxır
və onunla Mədinəyə gedənlərə əmr edir ki,
İmama (ə) yolda gedən zaman heç kim su və
ya yemək satmasın. Üç gün İmama (ə) heç
kim heç nə satmır. Xəlifə daxilində olan bu
atəşi bu cür söndürə bilmişdi. Hişam
çalışırdı ki, möminlərin arasında münaqişə
salıb, İmamı (ə) pərişan etsin. İmama (ə)
qarşı çıxan Əlhi-beyt (ə) davamçılarından biri
Zeyd ibni Həsən idi.
Hişam xəyallarında İmamı (ə) dəfələrlə qətlə
yetirmişdi. Bunun üçün münasib bir fürsət
axtarırdı. Bəzilərinin yazdığına görə