onları cəsəd edənləri bir heç etməyi... Mən Sənəm və gücümün sərhədlərini mən belə bilmirəm...”
*=nekrofil ölülərə qarşı cinsi həzz duyan
Səhər Yusubov masasındakı kağızları gözdən keçirirdi. Bundan sıxılmağa başladığı hiss olunurdu. Əlini atıb, işarət barmağını salaraq qalstukunu biraz genişlətdi. Qapının zərblə açılmasına təccüblənsə də, halını pozmadı. Addım səsindən kim olduğunu anlayıb, özünü sanki bütün diqqəti kağızlarda imiş kimi apardı. Masasın qarşısındakı artıq ayaqlarını yerə döyəcləməyə başlamışdı belə, o isə kağızlardan bir saniyə belə gözünü ayırmırdı. Sonunda hemin adam otaqdan çıxdıqda ifadəsiz üzündə kinayə qarışıq bir təbəssüm yarandı...
Sənəmin qapını örtməsi ilə tələsik döyməsi bir oldu. “girin” sözünü eşidib, içəri girdikdə 10 saniyə əvvəl üzünə belə baxmayan bu adamın, sual dolu baxışlarını ona dikdiyini görüb gülümsədi.
“ acığıma edir... acığıma edir! Bilirdi ki, mənəm. Nə, Rasim dayı dəbə uyub, topuqlu ayaqqabı geyinməyə başlamadığına görə əlbətdə mənəm! Sakitləş Sənəm... Körpünü keçənəcən ayıya dayı, bu narsist sadist yerdən bitmə psikopata da insan deyə bilməlisən.”
- Buyurun Sənəm xanım?
Sənəm öz dünyasından ayrılıb, Yusubova baxdı. bu səfər özünə təlqin belə işə yaramamışdı. Gözləri hələ də qəzəb saçırdı. Lakin zorla gülüməyib, ciddi şəkildə dedi:
- Adam qadını öldürüb, həyətdə bastırıb. Qazması üçün adamlar göndərin.
Yusubov kreslosuna doykənib, kinayəli bir ifadə ilə:
- Ələmi? Bəs mənim günlük falımda nə yazılıb?
- Bilmirəm. Siz qaban ilinin, öküz bürcündən idiniz hə?
- Yenə yanıldınız. Öküz ili var, bürcü yox.
Sənəm qollarını sinəsində çarpazlayıb, gülümsəyərək:
- Bağışlayın, bürclərlə aram yaxşı deyil. Sadəcə sizə çox uyğun göründü.- deyib, birdən ciddələşdi:
- Xahiş edirəm, həyətdəki ağacın dibini qazmaları üçün adam göndərin.
Yusubov da eyni ciddiyətlə:
- Niyə bunun mütləq cinayət olduğunu düşünürsünüz ki? Qadının evdən qaçdığına inanmaq bu qədər çətindir?
- Bura Azərbaycandı. Burdakı hər qadın