a tətiyi çək, ya da...
*****
Geniş otaqdakı hava daha ağır və qaranlıq idi sanki. İçəridə sükut olsa da, gərginliyi hiss etmək olurdu. Kişi gözlərini qarşısındakı iki gəncə zilləyib, dodaqlarını çeynəyirdi. Çuxura düşmüş bic gözlərində qəzəb qarışıq bir qorxu vardı. Yaralı quduz heyvanı xatırladırdı. Amma divarlarda olan kameralar və əlində tutduğu silaha güvənib, qəzəblə qışqırdı:
- Onu buraya gətirməyə necə cürət etdin! Həm də ayıq!
Yusubov ifadəsiz üzündə tək bir mimik belə tərpənmədi. Sakit şəkildə dedi:
- Onsuzda burdan sağ çıxmayacaq, elə deyil? Həm gözlərinizin önündə olsa şübhəyə yer qalmaz deyə düşünündüm.
Qocanın üzündə rahatlanmağa bənzər bir ifadə yaransa da, gözləri hələ də şübhə ilə baxırdı. Boğazını arıtlayıb, gülümsəməyə çalışaraq dedi:
- Onda isbat et, öldür. Amma bir oyun oynama, yoxsa ikiniz də burdan sağ çıxa bilməzsiniz!
Bayaqdan başını aşağı əyib, taleyinə razıymış kimi görünən Sənəm başını qaldırdı. Gözlərindəki ümidsizlik insanın içinə işləyərdi, lakin bu qocaya heç təsir etmirdi. Titrəyən səslə dedi:
- Niyə mən?
Xırıltılı gülüş, geniş otaqda əks-səda verdi.
- Ölənlərdən biri olmalıydın, amma hələ də sağsan. “Niyə sən?”
Sənəm tək kəlimə etmədən yenə başını aşağı saldı. “ elə bunu öyrənmək istəyirəm...” deyə fısıldadığını kimsə eşitmədi. Qocanın işarəsi ilə, Yusubov silahını Sənəmə tutdu. Lakin qocanın şübhələnməsi keçməmişdi. Kiçik gözlərini daha da qıyıb, Yusubovun üzündə onu ələ verəcək bir mimik axtarırdı. Amma yanlış adam seçmişdi, Yusubov hər zaman ki, kimi soyuqqanlı idi. Qoruyucunu endirib, tətiyi yavaşca çəkdikdə:
- Dayan!
Bir saniyə gecikdi bu əmr. Sənəm köksünü əli ilə tutub, yerə yıxıldı. Qoca cəld masasından qalxıb, onun yanına qaçdı. Öncə Yusubova baxıb, hikkə ilə qışqırdı:
- Sən necə öldürə bildin onu! Sənin bunu bacarmayacağından əmindim axı!
Yusubov təəccüblə 1-2 addım geri çəkilib, nə isə demək istəyirdi ki, qoca vecinə deyilmiş kimi əlini yellədi. Bir dizini yerə qoyub, Sənəmə tərəf əyildi.