i saçları, incə və duz burnu. Ən əsası isə insanın ürəyinə işləyən boz-mavi gözləri.Sanki tutqun bir dəniz idi o gözlər. Hələ bir də o gözlərin dərinliyindəki tənhalıq, kədər və çox kiçik umid parıltıları. Heç özü də hiss etmədən gülümsədi Yusubov. Sənəm bu gülümsəməni yanlış anlayıb, razılığa işarə olduğunu sandı. İçdən və səmimi bir gülümsəmə ilə qarşılıq verdi o da. Dabanı üstündə geri dönüb, şkaflara tərəf gedərək sevinclə dedi:
- Əla! Onda bu işə biraz adrenalin qataq.*
Yusubov Sənəmə yanlış anladığını demək istəsə də, fikrini dəyişdirdi. Onun həyacanla ətrafda bir şeylər axtarmasını bir müddət izləyib, ümidsizliklə yenə alnını silahın soyuq qəbzəsinə dayadı...
İNDİ:
Muhafizəçilərin məşğul olmasından istifadə edən Yusubov və Sənəm bir təhər ordan çıxa bilmişdi. Zirzəmi artıq təhlükəli olduğundan, ora gedə bilməzdilər. Sənəm Yusubovun onu gətirdiyi yeri elə uzaqdan tanıdı. Gülümsəyib, nə isə demək istəyirdi ki, Yusubov cibindən çıxardığı açarla qapını açdığını görüb, susdu. Onun ardınca içəri girib, ətrafa göz gəzdirdi. Hər şey elə əvvəlki kimi idi. Tək fərq masaların üstündəki bir-iki əşya idi. Deyəsən yerlərinə çoxdan başqalarını qoymuşdular. Əlini aylarla işlədiyi masaya sürtüb, dedi:
- Bura? Niyə?
- Nostalgiya. Yəni bizi ən son burda axtararlar.
- Səncə o adam ölmədi?
- Adrenalin sadəcə infarkt keçirtmiş olar. Onu öldürməsi uzaq ehtimaldı.
Sənəm Yusubovun səsindəki narahatlığı hiss edib, qaşlarını çatdı. Öz köhnə stuluna oturub, qollarını masaya söykədi.
“ Əgər bu buz adam belə narahatdırsa, demək həqiqətən də pis vəziyyətdir. Amma bir şeyi öyrəndim, o adam Jacob Cohandır. Itmiş yəhudi alim. Bəs o niyə öldürülməyib? Bəlkə elə heç biri öldürülməyib? O zaman bəlkə elə mənim... Boş xəyallar qurma Sənəm! Onun səsindəki aksentdən çoxdan şübhələnirdim, nənə o qədər tanış gəlirdi ki. Demək ivrit dilini bilirmiş. Bəs niyə? Onsuzda bu işin içində imiş, niyə bizə ehtiyacı olsun ki? Bizə... Yusubov alimlərdən birinin nəvəsi, mən orda olduğu