bilinən biri... Pazlın parçaları kimi. Demək onda da bir parça var. Bir dəqiqə, onda Emin? O iblis də? İndiyə kimi niyə anlamadım ki! Axmaq Sənəm! bizdə ona lazım olan bir şey var, ona görə mənim ölməmə hirsləndi. Bir dəqiqə, niyə Yusubovun məni öldürməyəcəyini düşünmüş ki? Bu qoca həqiqətən axmaqş elə ancaq sayıqlayır. “keşikçinin qızı”...”
Sənəm cəld başını qaldırıb, yerə çöükb divara söykənən Yusubova baxdı. Biraz tərəddüt etsə də, iradəsini toplayıb dedi:
- Keşikçi? Keşikçi nədir?
Yusubov fikirlərindən ayılıb, Sənəmə baxdı. Sualı anlamadığı bəlli olan ifadə ilə baxıb, birdən yadına düşmüş kimi dedi:
- Keşikçi haqqında eşitmişdim. Dəqiq deyil, guya lahiyədə işləyənləri öldürməli imiş. Alimlərin qatili yəni. Sən bunu hardan eşitdin?
Sənəm Yusubovun son sözlərini eşitmirdi belə. Gözləri hədəqəsindən çıxacaq qədər geniş açılmış, nəfəs alması sürətlənmişdi. Beynində durmadan bir cümlə səslənirdi: “keşikçinin qızı...”...
- Keşikçi haqqında eşitmişdim. Dəqiq deyil, güya lahiyədə işləyənləri öldürməli imiş. Alimlərin qatili yəni. Sən bunu hardan eşitdin?
Sənəm Yusubovun son sözlərini eşitmirdi belə. Gözləri hədəqəsindən çıxacaq qədər geniş açılmış, nəfəs alması sürətlənmişdi. Beynində durmadan bir cümlə səslənirdi: “keşikçinin qızı...”. Otaq fırlanırdı. Yusubovun dedikləri qulaqlarına uğultu kimi gəlirdi. Başını masaya söykədi. Bu an təmiz havaya çox ehtiyacı vardı, lakin ayağa qalxsa müvazinətini saxlaya bilməyəcəyinə əmin idi. Çox ağır idi, xəyal etdiyindən daha axır... Nə düşünə, nə də tək bir kəlimə deyə bilirdi. Tək bacardığı susmaq idi. Susmaq və bunların sadəcə yuxu olduğuna ümid etmək... Daha nə qədər o vəziyyətdə qaldığını bilmirdi, amma Yusubovun səsini eşidib başını qaldırdıqda gün çıxmağa başlamışdı. Yatmışdı? Yox, bu yatmaq deyildi. Sadəcə bir gecəlik ağlını itirmək...
- Birazdan işçilər gələcək, getməliyik.
Sənəm başını yelləyib, stuldan qalxdı. Qapıya tərəf getmək istəyirdi ki, Yusubov qolundan tutdu. Özünə tərəf çevirib, narahat