t halda onu süzdü. Rəngi ağarmış, gözləri solğunlaşmışdı Sənəmin. Daha dünən gözəı ikən, bu gün bir meyiddən fərqi yox idi. Yusubov da buna narahat olmuşdu yəqin. Lakin birdən gülümsəyib, dedi:
- Demişdim: “dırnaqları qırılmasın deyə qələm belə tutmayan əllərə silah vermək axmaqlıqdır”. Bunlar sənə ağır gəldi hə?
Yusubovun səsindəki həmişəki kinayə bu dəfə Sənəmi hirsləndirmədi. Hətda, bəlkə də, ilk dəfə haqlı olduğunu düşündü. Onun reaksiya verməməsi Yusubovu təəccübləndirsə də, buna diqqət etmədi. Arxasını dönüb qapıya tərəf gedirdi ki, ayaq saxladı. Sənəm bu an onun üzünü görsəydi, bəlkə də niyə belə olduğunu sorğulayardı. Tünd yaşıl gözlər... Daha tutqun, daha soyuq və daha kədərli...
- Bilirsən, ilk gördüyüm gündən sənə paxıllıq etdim. Sənin o lahiyənin içində olduğunu düşünürdük, amma sağ idin. Bu haqsızlıq idi. Mənim sadəcə uzaqdan əlaqəm vardı, amma ailəm buna görə öldürüldü.Həm də gözlərimin qabağında... Sonra o adam məni yetimxanadan götürdü. Yetişdirdi. Ona heç minnətdar olmadım, əksinə ona nifrət etdim. Hər gün... Hər gün məni öldürməsini gözlədim. Amma o bunu etmədi. Bunun üçün ölməyi istəmədiyim zamanı seçdi...
Sənəm son cümləni eşitmədi belə. Bu an xəyallarında ailəsi ilə oynayan yağıl gözlü bir uşaq vardı. Soyuq və tutqun yaşıl gözlər deyil, xoşbəxtlik yağan yaşıl gözlər... Və boz-mavi gözlər... O kiçik uşağın gözlərindəki xoşbəxtliyi məhv edən boz-mavi gözlər... Kabuslarında onun boğazına yapışan boz-mavi gözlər... Ən pisi isə, bir zamanlar sevdiyini hiss etdiyi boz-mavi gözlər...
Yıxılmamaq üçün masanın kənarından yapışdı. Ağlını itirdiyini hiss edirdi. Hər şey beynində o qədər qarışıq idi ki, düşünə belə bilmirdi. Dizlərinin üstünə çöküb, səsi batana qədər çığırmaq, hönkürmək istəyirdi. Amma edə bilməzdi. Qurumuş dodaqlarını aralayıb, çətinliklə pıçıldadı:
- Niyə mən sağam...
- Gedək.
Yusubovun səsinə diksinib, başını qaldırdı. Ona əlini uzadıb, digər əli ilə qapının dəstəyindən yapışmışdı. Əlini ona uzatmağa tərrəddüt etdi