Sənəm. Bu an Yusubovun, Eminin, hər kəsin ona nifrət etdiyini düşünürdü. Bunun doğru olduğuna isbatlamaq üçün Yusubovun gözlərinə baxdı. Gülümsəyirdi... Sadəcə saf və səmimi gülümsəmə. Bu Sənəmə cəsarət verdi. Əlini uzadıb, birlikdə qapıdan çıxdılar. Heç bir-iki addım getməmişdilər ki, Yusubov dayandı. Sənəmi qarşısına alıb, gülümsəyərək dedi:
- Sənin evin yaxınlıqdadı hə? get bir-iki əşya götür. Lazım olar. Mənim də, özümə paltar götürüm, sonra burda görüşüb nə edəcəyimizi planlayarıq.
Bu halına rəğmən Sənəm şübhələndi. (müllif: Cəmilə Məmmədli)Başını qaldırıb, diqqətlə Yusubovun gözlərinə baxdı. Səmimi idi. İnsanı şübhəyə salacaq qədər səmimi. Sənəm qaşlarını çatıb, tərəddütlü şəkildə başını yellədi. Yusubovun hələ də əlindən tutduğunun fərqinə varıb, əlinə baxdı. Lakin saniyələr keçsə də, Yusubov əlini buraxmırdı. Əgər bu an Sənəm onun üzünə baxsaydı... O üzdəki acını iliklərinə qədər hiss edərdi. Yusubov Sənəmin əllərinə baxdığını çoxdan görmüşdü, amma bu andan onun üzünə baxmaq üçün istifadə edirdi. Kim bilir neçə dəfə onu qucaqlamaq keçdi ürəyindən, amma bu onun üçün mümkün deyildi. O əli buraxmalı, arxasına belə baxmadan getməliydi. Elə indi! Amma bir saniyə daha... Sadəcə baxmaq üçün bir saniyə daha. Qaranlıqda böyümüş biri üçün yaşadığı hisslər yad idi. Göz ücü sağ tərəf baxdı. Gecədən bəri orda olan kölgə tərpənməmişdi. Gülümsədi. Sənəmin tutduğu əlindən dartıb, özünə çəkdi. Acıq çıxırmış kimi bərk-bərk qucaqladı. Sadəcə buna cəsarəti çatırdı. Qulağına “yaxşı ki, sağsan” pıçıldayıb, qucaqladığı kimi də anidən buraxdı. Sənəm təəccübdən geniş açılmış gözlərlə ona baxıb, ağzında bir-iki söz gəvələdi. LakinYusubov artıq arxasını dönüb gedirdi. Sənəm bir müddət onun arxasınca baxıb, arxasını döndü. Nə baş verdiyini anlamasa da, biraz sonra görüşdüklərində soruşa bilərdi hə? Sənəmin arxasını dönməsi ilə döngədəki kölgə onun getdiyi tərəfə daha sürətli getdi. Lakin Sənəm bunun fərqinə varacaq vəziyyətdə deyildi. Küçədə əks-səda verən silahın səsini belə