amma bir cümlə deyə bildim ancaq:
- Mənə nifrət edirsən?
- Sənə nifrət edirəm.
Cavabı düşündüyümdən tez oldu. Nə tərəddüt, nə kədər, heç qəzəb belə yox idi cavabında. Sanki dünyanın ən adi bir şeyi imiş kimi, hər kəs bunu bilirmiş kimi dedi “Sənə nifrət edirəm”. Niyə təəccüblənirəm ki, mən belə bu an özümə nifrət edirəm.
- Sən bilirdin? Mənim...
- Bilirdim. Səni ilk gördüyüm an öldürmək istədim.
Yenə cavabını bildiyim bir sual verib, gözlədiyim cavabı aldım. Demək həmin gün güllənin yan keçməsi təsadüf idi. O məni izləyən adam həqiqətən öldürmək üçün idi. Yaxşı, bu dəfə cavabını bilmədiyim bir sual: Niyə hələ də, sağam?
16 il əvvəl ölmədim, gözlərimin içinə baxa-baxa atəş açdığın zaman da ölmədim, Rusiyada da ölmədim, burda da ölmədim! Mənim yerimə həmişə başqaları öldü. Məni izləyən adam, haham, Yusubov... Sıradakının mən olması üçün nə etməliyəm axı?!
- Amma əlim titrədi... Həyatımda ilk dəfə əlim titrədi...
Gözlərimin önündə əzab çəkməsi... Səsindəki acı belə insanın ürəyini ağrıtmağa bəs edərdi. Amma mən hissizləşmişəm dəyəsən, qəlbim sızlamadı belə.
- Mənim atam, David John Smit o yox olmuş 4-cü alim idi. Mən də qeyri-qanuni oğulam, buna görə “yadlarına düşməmişəm”. Onu öldürüldüyü gündən bütün gücümü izləri yox etməyə sərf elədim. Amma olmadı... O qoca qurdun əlinə düşdüm. Amma təşəkkür etməliyəm, mənə çox şeyi o öyrətdi. Silah tutmağı, yaaln deməyi, adam öldürməyi, cilddən-cildə girməyi... “Təşəkkür”ün böyük qismi sənin atana düşür əslində.
- Amma onun vəzifəsi öldürmək idi.-Bilmirəm niyə, heç xatırlamadığım o adamı müdafiyə etməyə çalışdım.
- Deyildi. O lahiyənin rəhbəri idi, amma 4 alim olmadan o heç idi. Bir anda bütün alimləri öldürüb, lahiyəni özü içində ola-ola möhürlədi.
Lahiyə, lahiyə... Nədir axı bu lahiyə! Bir anlaya bilsəm. Bir qurtula bilsəm bu lənətdən.
- Sən niyə sağsan axı?... O yaşılgöz gözünün açandan bu işin içində idi. İllərlə ailəsini öldürən adama köləlik etdi, axırda da heç bir şy olmamış kimi yox